17 - غُرابى « 1 » كه تعليم كرد قبر كندن را به قابيل .
18 - سگ اصحاب كهف .
19 - حمار عيسى عليه السلام .
20 - حمار رسول خدا صلى الله عليه و آله كه يعفور نام داشت .
وجه تسميهء عرفات :
اوّل ، بلندى زمين آنجا .
دوّم ، چون خداوند احديّت توبهء آدم عليه السلام را قبول كرد جبرئيل عليه السلام آدم عليه السلام را به عرفات آورد و حوّا را به او تسليم نمود ؛ آدم عليه السلام و حوّا در آن موضع يكديگر را شناختند « 2 » .
سيُّم ، آدم عليه السلام آنجا اعتراف به ذنب خود نمود به امر جبرئيل عليه السلام « 3 » .
چهارم ، شناختن [ حضرت ابراهيم عليه السلام ] « 4 » مناسك حجّ را به تعليم جبرئيل عليه السلام « 5 » .
پنجم ، شناختن ابراهيم عليه السلام آنجا را بعد از خبر دادن جبرئيل عليه السلام در [ روايتِ ] سابق « 6 » .
ششم ، جبرئيل نزد ابراهيم عليه السلام آمد تا او را اركان حجّ بياموزد ؛ در مِنى نزد وى آمد شيطان لعين تا وسوسه كند او را ، پس ابراهيم عليه السلام [ شيطان را ] نشناخت و به ذى المجاز رفت ، آنجا نيز او را نشناخت ، از آنجا تجاوز كرده ، چون به عرفات رسيد شيطان را آنجا ديده شناخت .
هفتم ، اعتراف كردن ابراهيم عليه السلام به ذنب خود ، بعد از ظهر ، به امر جبرئيل عليه السلام « 7 » .
هامش
( 1 ) - غُراب : زاغ . لغت نامه .
( 2 ) - ( بطور اشاره ) بحار 44 / 242 ب 30 ضمنح 37 ؛ همچنين ضمن توضيحِ واژهء « عرفات » در لغتنامهء دهخدا .
( 3 ) - كافى 4 / 191 فى حجّ آدم ضمنح 2 ؛ وسايل 11 / 227 ب 2 ضمنح 14664 ؛ بحار 11 / 167 ب 3 ضمنح 15 و 96 / 29 ب 4 ضمنح 5 و 96 / 44 ب 4 ضمنح 31 ؛ المحاسن 2 / 236 ضمنح 110 .
( 4 ) - عبارت متن « آدم » . م .
( 5 ) - مستدرك 10 / 26 ب 14 ح 11372 - 7 ؛ بحار 12 / 108 ب 5 ح 27 ؛ عللالشرائع 2 / 436 ب 173 ح 1 ؛ المحاسن 2 / 235 ح 109 ؛ و ضمن احاديث طولانى در بسيارى از منابع ديگر .
( 6 ) - همان منابع پاورقى سابق .
( 7 ) - مستدرك 10 / 26 ب 14 ح 11372 - 7 ؛ بحار 12 / 108 ب 5 ح 27 و 96 / 253 ب 47 ح 16 ؛ عللالشرائع 2 / 436 ب 173 ح 1 .