زبانى . و شهوت‌پرستى . و بدعملى .
شنف
(
canf
) ا . ع . گوشوارهء بالائين و آويزهء بالاى گوش و معلاق برين خلاف قرط كه در نرمهء گوش كنند . ج : شنوف .
شنف
(
canf
) م . ع . شنف الى الشيئ شنفا ( از باب نصر ) : نظر كرد بآنچيز از روى كراهت و يا از روى تعجب و يا از روى اعتراض .
شنف
(
canaf
) م ع . شنفه و له شنفا ( از باب سمع ) : دشمن داشت آن را . و ناپسند شمرد آن را . و دريافت آن را . و نيز شنف :
برگرديدن لب زيرين از بالا .
شنف
(
canef
) ص . ع . دشمن‌دار و كراهت‌دار .
شنفار
(
canf r
) ا . ع . سبك و خفيف . و تيز و چست و چالاك .
شنفارة
(
cenf rat
) ا . ع . شادمانى ماده شتر و سرعت و تيزى آن .
شنفتن
(
ceneftan
) و (
cenoftan
) ف م . پ . شنيدن .
شنفرى
(
canfar
) ا . ع . نام شاعرى از قبيلهء ازد مشهور در دويدن . المثل : اعدى من الشنفرى يعنى دونده تر و چابك‌تر است در دويدن از شنفرى .
شنفعة
(
canfa'at
) ا . ع . درازى . و بلندى .
شنفلة
(
canfalat
) م . ع . برآوردن دراهم را جهة دفع احتياج .
شنفيرة
(
cenfirat
) ا . ع . شادمانى ماده شتر و سرعت و تيزى آن . و مرد بدخوى .
شنق
(
canq
) م . ع . شنق القربة شنقا ( از باب نصر و ضرب ) : سر مشك را بشناق بربست و متصل كرد آن را بهر دو دست مشك .
و شنق راس الفرس : سر اسب را بدرخت و يا بميخ بلند بست . و شنق البعير :
بشناق بست آن شتر را . و كذا شنق الناقة .
و شنق الخلية : در خانهء زنبور عسل شنيق را بر پا كرد . و نيز شنق : باز ايستانيدن شتر را بسخت كشيدن مهار چنان كه پس گردن آن بپيش پالان چسپد و يا سر را نيك بلند نگاهدارد در وقتى كه شخص به روى نشسته است .
شنق
(
canaq
) ا . ع . ما بين دو فريضهء از زكات يعنى آن چيزى كه زكات به آن تعلق نگيرد .
ج : اشناق . و كار . و درازى سر . و كم ازديت .
و فضله‌اى كه زائد بماند . و رسن . و عدل و يك لنگه از بار .
شنق
(
canaq
) م . ع . شنق شنقا ( از باب سمع و ضرب ) : دوست داشت چيزى را چنان كه آويخته شد دل او بدان .
شنق
(
caneq
) ص . ع . قلب شنق : دل مشتاق و نگران بهر چيزى .
شنقاء
(
canq '
) ص . ع . مرغى كه بچهء خود را دانه دهد .
شنقاب
(
cenq b
) ا . ع . يك نوع مرغى .
شنقار
(
conq r
) ا . پ . چرغ و شنغار .
شنقاصى
(
cenq siyy
) ا . ع . قسمى از سپاه . ج : شناقصة .
شنقب
(
conqob
) ا . ع . يك نوع مرغى .
شنقصة
(
canqasat
) م . ع . بنهايت چيزى رسيدن ( لغة مولدة ) .
شنقم
(
cennaqm
) ا . ع . اندك و كم .
شنقناق
(
ceneqn q
) ا . ع . سردار پريان .
و بلا و داهيهء .
شنكرك
(
cankrak
) ا و ص . پ . شوخ و ظريف . و دزد راهزن . و خرطوم فيل .
و نام يكى از رايان هند كه بمدد افراسياب رفته و افراسياب وى را به يارى پيران ويسه فرستاد .
شنكزن
(
cankzan
) ا . پ . كرمى كه مىخورد غله را .
شنكسه
(
cankase
) ا . پ . آلت تناسل . و مزبله . و جامهء چركين .
شنكل
(
cankal
) ا . پ . نوعى از غله . و دزد راهزن .
شنكل
(
cankol
) ا . پ . دزد راهزن . و عيار . و نام پادشاه هند كه بمدد افراسياب رفته بود .
شنكله
(
cankale
) ا . پ . خوشهء خرما و انگور و غله و جز آن . و ريشه‌اى از ابريشم و جز آن كه بر دستار و رو پاك و مانند آن ترتيب دهند . و پارچهء ناپاك و ملوث و چركين . و جاى ناپاك . و اصطبل .
شنكليل
(
cankalil
) ا . پ . زنجبيل .
شنكور
(
cankur
) ا . پ . كماچهء ديرك خيمه يعنى تخته‌اى مدور و ميان سوراخ كه بر سر چوب خيمه محكم سازند . و بادريسهء دوك يعنى چوب و چرمى كه بر گلوى آن كنند .
شنكوك
(
cankuk
) ا . پ . شنكور و باد ريسهء دوك .
شنكول
(
cankul
) ا و ص . پ . شوخ و گستاخ . و ظريف و لطيفه‌گو . و زيبا .
و دزد راهزن . و خرطوم فيل .
شنگ
(
cang
) ا و ص . پ . زيبا و خوشگل و جميل . و شاهد شوخ و ظريف و شادمان و شيرين حركات و خوبروى و خوشنما و خوش ادا و نازنين . و سست . و بيكار . و دزد راهزن . و عيار . و غدار و حيله‌گر . و شوكت و حشمت . و تكبر و غرور و نخوت و مبالغه . و مكابره . و فضولى و تجاوز از حد . و درخت سرو . و خرطوم فيل .
و خيارى كه براى تخم نگاهدارند .
شنگ
(
ceng
) ا . پ نوعى از غله بزرگتر از عدس و كوچكتر از باقلا و دانه‌هاى آن در غلاف طولانى و آن غلاف با دانه را نيز