آشاميدن آن با شراب كهنه شكم را بند مىآورد و مدر است ( رازى : 6 * ) .
خارجكننده صفرا است سرفه و دبيله ( 7 * ) را بر طرف مىكند ( هروى : 8 * ) .
ناراحتىهاى سينه ، ريه و آسم را بر طرف و انسداد كبد را باز مىكند ( ابن سينا : 9 * ) .
5 / 45 مثقال افشره برگ آن ورم مفاصل و احشاء را تحليل مىبرد ( غافقى به نقل انصارى : 10 * ) .
پزشكان بعدى ضمن تاييد خواص ذكر شده فوق جوشانده برگ در روغن بادام را براى قولنج و لوسيون آن را در ورم گرم مفاصل و مصرف آن را از طريق واژن قاعدهآور دانستهاند و مىنويسند جالينوس طبيعت آن را در دوم سرد و خشك و يوحنا بن ماسويه گرم دانسته است ( حكيم مومن ، عقيلى خراسانى ، سلطان الحكماء : 11 * ) .
قسمت قابل مصرف : برگ
تركيبات شيميائى :
ساپونينهاى ترىترپنى
Triterpene saponines
( 5 / 2 تا 6 درصد ) : هدراساپونين
Hederasaponin , C C 41 H 66 O 13 ( Hederacosid C ) C
تا 5 درصد كه در اثر هيدروليز هدراژنين
Hederagenine
، آرابينوز
Arabinose
و گلوكز مىدهد ، هدراساپونينهاى
F , D , B
و
G
، آلفا هدرين
Alpha hederin ( helixin - )
.
مواد ديگر :
فالكارينول
Falcarinol
، دىهيدرو فالكارينول
D ihydrofalcarinol
( با اثر ضد قارچى ) ،
Caffeyloqinic acid
، روتين ، كامفرول ، روتينوزيد ، استيگماسترول
Stigmasterol
، سيتوسترول
Sitosterol
، كامپسترول
Campesterol
. كلروژنيك اسيد و كافئيك اسيد .
خواص درمانى :
مسكن ، خلطآور ، آنتى اسپاسموديك ، ضد قارچ ، قاعدهآور و منقبضكننده عروق . برگها بر روى اعصاب محيطى اثر تسكيندهنده دارند همچنين يك مسكن خلطآور مىباشند .
موارد مصرف درمانى :
از داخل در سرفه ، سياهسرفه ، مخاطهاى ملتهب و متورم مانند برونشيت ، لارنژيت ، آنتريت ، نزله مزمن و از خارج در رماتيسم ، جرب
Scabies
، بيمارىهاى چركى پوست
Pyoderma
و از بين بردن شپش از برگها استفاده به عمل مىآيد .