ولى برگهاى شاخههاى كوتاه ، كوچك و كليوى شكل است . برگها در پائيز به رنگ زرد روشن در مىآيد .
در اول بهار شكوفههاى نر بر روى شاخههاى كوتاه درخت نر و شكوفههاى ماده بر روى شاخههاى كوتاه درخت ماده به رنگ سبز روشن پديدار شده در شبها باز و پس از باز شدن بلافاصله مىريزند . دانهها به درازاى 5 / 2 تا 3 سانتيمتر داراى پوست سخت و صاف به رنگ قهوهاى روشن مىباشد . مغز دانه از دو لپه زردرنگ تشكيل شده است . درخت از 20 سالگى به بار مىنشيند و عمر درخت به هزار سال مىرسد .
درخت بومى چين است و از زمان دور در ژاپن پرورش مىيابد .
تاريخچه :
يكى از قديمىترين گياهان موجود در جهان است . فسيلهاى بدست آمده از آن نشان مىدهد كه بيش از 220 ميليون سال قدمت دارد . در سال 1727 به اروپا و در سال 1780 به امريكا برده شده است و امروزه در امريكا ، استراليا ، جنوب شرقى آسيا و فرانسه پرورش مىيابد .
با وجود چنين قدمتى از اوايل قرن بيستم در امر درمان وارد شده است و ساليانه حدود 500 ميليون دلار از اين گياه فروخته مىشود .
چينىها بطور سنتى از 2800 سال قبل از ميلاد از دانههاى آن به عنوان مسكن سرفه ، خلطآور ، ضد آسم ، از بينبرنده التهاب مثانه و از برگهاى گياه در سرفه ، آسم ، تكرر ادرار ، لكوره و از دانه بو داده بطور خوراكى استفاده مىنمايند .
آثار فارماكولوژيك :
فلاونوئيدهاى موجود در برگ با غير فعال نمودن راديكالهاى سمى اكسيژن و افزايش آزادسازى كاتكول آمينها و ديگر نوروترانسميترها و مهار كردن آنزيمهاى كاتكول
O -
- متيل ترانسفرارنو منوآمين اكسيد از موثر بودن جينكو را در درمان بيمارىهاى سيستم عصبى از جمله دپرسيون توجيه مىكند .
جينكگوليدها آنتاگونيست تجمع پلاكنى
( PAF )
بوده و بافتهاى مغز را در برابر آسيبهاى ناشى از هيپوكسى حفاظت مىكند .
قسمت قابل استفاده : برگ
تركيبات شيميائى :
برگ گياه حاوى مواد زير است :
ترپنوئيدها : جينكگوليدها :
Ginkgoles A , B , C
، بايلوباليد
Bilobalide
ترىترپنها : استرولها
فلاونوئيدها :
Bilobetine
، جينكجتين
Amentoflavone , Ginkgetin
، ايزو جينكجتين
Isoginkgetin
،
Sciadopiticin
كه خاصيت ضد التهاب و ضد آرتريت دارد .