موارد مصرف :
به شكل موضعى از شيرابه گياه براى رفع زگيل و تسكين دردهاى عصبى و به صورت خوراكى از برگها براى پائين آوردن تب و از بين بردن انگلهاى معده و از ريشه به عنوان قىآور و مسهل استفاده مىشود .
( 1 * ) - دياسقوريدوس 361
( 2 * ) - صيدنه عپ 381 ، قانون عب 334 ، شرح اسماء م - ش 178 ، جامع مفردات ج 4 ص 204 ، مخزن 581
Code - 2348
فربيون حبيبى
Euphorbia hirta L .
گياهى است كوچك ، علفى ، قسمتهاى هوائى كركدار از خانواده افوربياسه ، ساقه باريك ، استوانهاى به دو شكل ايستاده يا خوابيده ، به درازاى حد اكثر 50 سانتيمتر ، پوشيده از كركهاى زرد ، برگها متقابل ، بيضى شكل منقوط ، حد اكثر به درازاى 5 سانتيمتر با حاشيه دندانهدار ، رويه بالايى برگ به رنگ سبز تيره و سطح زيرين زرد كمرنگ . گل كوچك ، سفيدرنگ ، ميوه كوچك به قطر 2 - 1 ميليمتر و كركدار مىباشد .
محل رويش : هند ، استراليا و جنوب غربى امريكا
تاريخچه :
گياه از زمانهاى بسيار دور در هند مصرف مىشود به سنسكريت آن را
Nagarjuni
مىناميدهاند به هندى و اردو آن را
Dodhi
مىنامند .
قسمتهاى مورد استفاده : بخشهاى هوائى گياه
تركيبات شيميائى :
در گياه مواد زير وجود دارد :
فلاونوئيدها : لكوسيانيدين
Leucocyanidin
، كوئرستين ، كوئرستيرين ، گزانتورامين
Xanthorhamin
ترىپنوئيدها : آلفا و بتا آميرين ، تاراكسرول
Taraxerol
استرولها : كامپسترول ، سيتوسترول ، سيگماسترول
ساير مواد : رزين ، تانن ، قند ، موسيلاژ ، كلرفيل ، موم ، كائوچوك ، اكسالات كلسيم ، آلكالنها ، اينوزيتول و اسيدهاى فنليك نظير الاگيك ، گاليك و شيكميك
Shikimic
اسيد