تاريخچه :
نام جنس گياه
Bellis
از
Bellus
لاتين به معنى زيبا و نام گونه از
Perennial
مشتق شده است چه گياهى است بسيار زيبا و تقريبا دائمى و حتى سرماى سخت هفده درجه زير صفر را تحمل مىكند . گياه در قرن شانزدهم در آلمان مورد مصرف قرار گرفته است و ضماد برگ آن را در زخمها به كار مىبردهاند .
Culpeper
آن را در ذات الجنب و ذات الريه سودمند دانسته است .
قسمت مورد استفاده : گل و برگ مىباشد .
تركيبات شيميائى :
گلها حاوى ساپونينها ، اسانس ، موسيلاژ ، تانن ، اينولين ، مواد رزينى ، ماده تلخ غير گلوكزيدى ، ماده رنگى به نام
Anthoxantine
و مقدار زيادى املاح معدنى مىباشد .
خواص درمانى : خلطآور ، قابض ، معرق ، تببر ، ضد التهاب و ضد باكترى مىباشد .
موارد مصرف درمانى :
از گلها در نزله ، سرفه ، اخلاط خونى ، برونشيت ، ذات الجنب ، ذات الريه ، آسم ، لارنژيت ، آنتريت ، تورم غدد پستان ، متريت ، نفريت ، هماتورى و اسهال استفاده مىشود .
در كرامپها درد و خونريزى شديد عادت ماهيانه مصرف آن توصيه شده است در اين موارد مقدار 2 قاشق سوپخورى از مخلوط ميناچمنى ، فراسيون ، كيسه كشيش و بادرنجبويه را در نيم ليتر آب به مدت دو ساعت خيسانده و با حرارت ملايم مدت 2 دقيقه آن را جوشانده و پس از سرد كردن و صاف كردن 4 تا 5 مرتبه در روز هربار نصف فنجان بين دو غذا ( با غذا بايد فاصله داده شود ) نوشيده مىشود .
در طب عوام از برگها به صورت مخلوط با سالاد براى رفع يبوست و از برگهاى لهشده براى التيام دادن زخمها استفاده مىشود .
اشكال داروئى :
دمكرده 3 درصد يا يك قاشق چايخورى براى يك فنجان ، مقدار خوراك 3 تا 4 فنجان در فاصله دو غذا .
جوشانده گل برگ به صورت كمپرس و حمام در تورمها ، خونمردگى زير پوست ، آبسه ، بيماريهاى پوستى مصرف مىشود .
تنطور : 20 قطره در كمى آب 2 تا 3 بار در روز و در استعمال خارجى 60 قطره تنطور را در يك ليوان آب نيمگرم ريخته و مصرف مىنمايند .
گياه را به عربى زهر الربيع ، زهر اللؤلؤ ، عين البقره ( لبنان ) ، لؤلؤيه ، شاش القاضى ( در شام ) ، كعب الثلج ( دمشق ) و به پارسى ميناچمنى ، گل مينا ، گل بهار و ميناى بهار و مارگريت كوچك مىنامند .