هريسه طعامى است كه از گوشت و حبوب ترتيب دهند و بهترينش آن است كه از گندم و گوشت مرغ سازند . هريسه ، در دار النوادر آمده . دانه خرد شده بوسيله مهراس پيش از آنكه پخته شود و چون پخته شود هريسه نامند . فربه كننده بدن و گرده و مقوى عصب و باه و زياد كننده منى و موافق امراض سينه و خشونت آن و سرفه يابس مزاج و گويند كه از آن خون متين پيدا شود و جهت كسى كه اراده فربهى بدن داشته باشد نيكوست . بهترينش آن است كه از گوشت لطيف و برنج اعلى بسازند و آن معتدل الحرارت و رطوبت است و طريق ساختن هريسه آنست كه گندم پاك را مقشر كرده به آب شسته در آب بپزند و گوشت را نيز جدا طبخ نمايند بعد استخوان آن را جدا كرده با روغن بريان كرده در آن داخل نمايند و با هم بپزند و با كفچه بر هم مىزده باشند تا يكسان گردد و دارچين و هل در آن اندازند و بايد كه وزن گوشت دو برابر گندم باشد . « 1 » امام صادق عليه السلام فرمود : پيامبرى از پيامبران از ضعف و كمى قدرت به خدا شكايت كرد خداوند امر فرمود هريسه بخورد . امير المؤمنين عليه السلام فرمود ، بر شما باد هريسه كه به عبادت تا چهل روز نشاط مىآورد و آن مائده‌اى است كه بر رسول خدا نازل شد . ابى بصير از امام صادق عليه السلام نقل مىكند كه خداوند به پيغمبر صلى الله عليه و آله هريسه‌اى از هريسه‌هاى بهشت ، كه در باغهاى بهشت كاشته شده و حور عين آن را جمع كرده‌اند ، فرو فرستاد . رسول خدا صلى الله عليه و آله آن را خورد و قوتش بر قدرت چهل نفر مرد افزونى نمود . ابراهيم بن معرض از امام باقر عليه السلام نقل مىكند كه عمر روزى بر حفصه وارد شد و گفت رسول خدا صلى الله عليه و آله در قسمت مرد چگونه مىبينى ؟ حفصه گفت : او نيست مگر مانند مردان ديگر ، خداوند بر پيغمبرش توجه نمود يك صحفه نازل كرد كه در آن هريسه‌اى از سنبل