پرسيدند . با زحمت و دقت زياد معلوم شد كه در اين جنگل بيست قسم گياه وجود دارد كه جزو غذاى اين آهوان هستند كه آن گياهان نه تنها صحت را شامل مىشدند بلكه براى نشو و نمو آنها احتياج بودند . سبب اين بيمارى بر كاركنان معلوم شد آنها به بيابانها رفتند و گياهان را پيدا كرده و آوردند و گياهان را در چراگاه كشت كردند . به زودى گياهان كشت شدند مطابق توقع آنها آهوان خوب شده و سلامتى به آنها بازگشت .
مشكلترين و پيچيدهترين مسأله كه براى پرورش آهوان در آن چراگاه بود حل شد .
مرحله دوم ، نسل كشى بود . با يك شكارچى چهل ساله مشورت كردند و با مشاوره او كار را شروع كردند و كيفيت كار بدين طريق بود كه از 9 آهو شروع به نسل كشى شد كه از 9 تا به بيش از صد تا آهو رسيد يك سال از سن آهوى نر مىگذرد توليد و پيدايش مشك در آن كيسه شروع مىشود وقتى سن آهو سه سال مىشود نافه در آن آهو پر شده و بالاخره قابل استفاده مىشود توى همين سن آهو را گرفته و مشك را جمع مىكنند .
شكارچيان خيلى بىرحمانه مشك را از آهو مىگرفتند چرا كه فكر آنها اين بود كه بعد از گرفتن مشك آهو ديگر زنده نمىماند به همين خاطر آنها را زنده ذبح مىكردند و بعد مشك را از آهو مىگرفتند ولى كاركنان آن جايگاه يقين داشتند كه اين عقيده اشتباه است بعد از مشك بايد آهو زنده باشد تا بتوان چند بار از يك آهو مشك گرفت . براى تصديق اين حرف آنها با شكارچيان سابقهدار رابطه برقرار كردند بالاخره يك شكارچى پير اين حرف را تصديق كرد .
او گفت كه يك بار من آهوى جوانى گرفته بودم و نافه آن را درآورده بودم مقدار آن مشك 02 اونس بود بعدا من يك نشان به آن آهو زدم و او را آزاد كردم تقريبا دو سال گذشت يك روز من آهويى شكار كردم همان آهويى بود كه نشان مرا داشت دوباره كيسه را كه باز كردم در آن مشك مجددا جمع شده بود . مشك را وزن كردم 04 اونس بود پس ثابت شد كه مىتواند به اين طريق عمل كند و مشك را گرفته و باز مجددا مشك حاصل كند . پس ، از هر آهو توانست به دفعات متعدد مشك بگيرد .
نتيجهگيرى :
اگر در تمام مناطق دنيا كه آهوان مشكدار باشد مىتوان از روش بالا براى بهرهبردارى بيشتر استفاده كرد بدون آنكه هيچ گونه ضررى به آهو برسد .