اين ضمغ رزينى از گياهى گرفته مىشود كه به فارسى انگدان و انگُدان و در كتب طب سنتى انجدان نامبرده مىشود .
مشخصات :
اين گياهى است علفى چند ساله ، ريشه آن كمى ضخيم و گوشتى ، برگهاى آن بسيار بريده و غبارى ، ميوه اين گياه داراى دو تخم به رنگ قهوهاى تيره و سياه بيضى كمى پهن و بسيار بدبو مىباشد .
گونه
f . foetida
در بلوچستان ، خراسان ، شاهرود ، بسطام مىرويد .
تركيبات شيميايى :
از نظر تركيبات شيميايى ريشه گياه داراى مواد آزارزينوتانول ، فوليك اسيد ، اسانس روغنى فرار پينن ، آزولن ، موسيلاژ با سورين مىباشد . خواص كاربرد : اين صمغ در ايران و افغانستان از طريق مغولستان به چين و ساير نواحى خاور دور وارد مىشود به عنوان ضد سم ، ضد تشنج ، ضد كرم ، قاعدهآور تجويز مىكردهاند و معتقد بودند كه براى بيماريهاى دماغى نظير فلج ، رعشه ، سستى اعضاء ، ام الصبيان ( صرع كودكان ) بسيار موثر و شفا بخش است اگر با فلفل و سداب مخلوط شود و خورده گردد و براى كزاز و اگر با سركه خورده شود براى اعصاب بسيار نافع است . « 1 » محل حصولش : افغانستان و ايران و درخت انجدان در ايران بيشتر حاصل مىشود از هر درخت تقريبا از 2 تا 3 وزن تقريبا كيلو حلتيت خالص بدست مىآيد از خواص آن اينكه مخرج
هامش
( 1 ) - معارف گياهى ، ج 6 ، ص 358 .