به صورت درختچه مىباشد و آن خاص نواحى حاره است و برخى انواع آن در نواحى معتدله مىرويد برگهايش پوشيده از كرك است . « 1 » حسن لبه ، حصى لبان و الجاوى ، در انگليسى بن زوئن و به هندى لوبان گويند و آن صمغ ضرو است و كمكام عبارت از آن است و تذكره انطاكى نيز شاهد آن است و در اول تكون به قدر دانه گندم مىباشد و بتدريج به قدر خربزه مىشود و بوى آن مركب از بوى مصطكى و كندر و خوشبوترين صمغها است و بهترين آن خوشبو سفيد مائل به سرخى و سياهى مىباشد و اكثر در بخورات استفاده مىشود . مزاج : مزاج آن گرم در دوم و خشك در اول است و بسيار جالى و محلل و جذاب و چكاندن آن با روغنهاى مناسب جهت درد گوش از سردى و جويدن آن مقوى لثه و نافع سرفه و خوراك و بخورش مقوى دل و شادىآور و آشاميدن آن نافع امراض سينه و سرفه رطوبى و ضعف معده ، مغص و ضعف آلات تناسل و مقعد مىباشد و شستن بدن با آن مقوى بدن و مو مىباشد . مقدر خوراك : مقدار خوراك آن تا دو درم و بدلش لادن و مصطكى بطور مساوى مىباشد . حسن لبه براى گرم مزاجان سردرد آورد و مصلحش روغن بنفشه و خشخاش است . « 2 » * بنژوئن
دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — صفحة 315
مساهمون: مصطفى النوراني الاردبيلي
ص٣١٥
benjoin
بنژوئن مادهاى است رزينى و داراى بوى معطر كه بر اثر ايجاد شكاف از تنه برخى
styrax
ها مخصوصا گونههاى متعلق به هند و مالزى به خارج ترشح مىگردد .
هامش
( 1 ) - فرهنگ معين ، ج 1 ، ص 1356 .
( 2 ) - محيط اعظم ، ج 2 ، ص 144 ؛ تحفه حكيم ، ص 90 ؛ قرابادين كبير ، ص 179 .