قسمت مورد استفاده گياه ، تمام اندام آن به حالت تازه است . بقراط مصرف آن را به عنوان خلطآور توصيه كرده است و ديوسكوريد در قرن اول ميلادى ، براى آن اثر مدر قائل بود . از اواخر قرن نوزدهم به عنوان تصفيه كننده خون ، رفع بيماريهاى ريه ، سل ، بيماريهاى معدى ، زردى و غيره از آن استفاده به عمل آمد .
اين گياه ( به حالت خام و شيره آن ) داراى اثر ضد اسكوربوت قوى است به طورى كه مصرف آن ، عوارض ناشى از فقدان ويتامين
C
را در مدت كوتاهى رفع مىنمايد . براى آن اثر تصفيه كننده خون ، نيرو دهنده ، مدر ، اشتهاآور ، مقوى معده ، آرام كننده دردهاى عصبى ، تب بر و كرم كش قائلاند . مصرف آن در بيمارى قند اثر مفيد دارد .
اين گياه به علت اثر خلطآور كه دارد ، در بيماريهاى مزمن ريه نظير نزلههاى ششى مزمن و برونشيتهاى مزمن مىتواند مورد استفاده قرار گيرد ، بعلاوه چون دارويى است مدر ، در موارد آب آوردن و بيماريهاى مجارى ادرار ، عدم امكان دفع ادرار از آن استفاده مىگردد . مصرف آن در روماتيسم ، نقرس ، بيماريهاى كليه ، طحال و كبد ، با آزمايشهايى كه به عمل آمده ، توصيه گرديده است .
محل رويش :
بولاغ اوتى در جريانهاى آب غالب نواحى ايران ، راه كرج به چالوس ، ارتفاعات سياه بيشه ( راه چالوس ) ، عمارلو ، اطراف تهران ، رى ، گيلان ، آذربايجان ، شيراز ، نزديك بوشهر ، سيستان و بسيارى نواحى ديگر مىرويد . « 1 »
* بولدو
تعريف :
گياهى است پايا ، به ارتفاع 20 تا 90 سانتىمتر و حتى بيشتر كه بطور خودرو در دشتها ، كنار جادهها و نواحى كوهستانى نقاط مختلف اروپا و ايران مىرويد . داراى
هامش
( 1 ) - گياهان دارويى ، دكتر زرگرى ، ج 1 ، ص 204 - 199 .