دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — صفحة 336

شوقت اوتى ، شوكة المبركه ، بادآورد . « 1 » در بادآورد به طور عموم و بويژه در تخم آن قوتى تحليل برنده و باز كننده موجود است ، خونريزى را بند مىآورد و در گيرندگى معتدل است . خاصيت گيرندگى و گدازندگى كه در آن است ، در علاج ورمهاى بلغمى مفيد است . ريشه و ساير اجزاى آن را بر روى ورم مىگذارند ولى ريشه‌اش بيشتر مؤثر است . در علاج چين خوردگى سخت مفيد است و هرگاه جنبش ماهيچه‌هاى كودك عادى نباشد ، تخم بادآورد بخورد . عصاره فشرده شده گياه بادآورد را اگر مزمزه كنند ، درد دندان تسكين مىيابد . طعم گياه تلخ و ناپسند است . اثر تب‌بر دارد . در رفع ديسانترى ، عدم دفع ادرار ، باد سرخ و تيفوئيد مفيد واقع مىگردد . تصفيه كننده خون ، از بين برنده التهاب و ناراحتيهاى كبدى است . در برونشيت‌هاى مزمن و التهاب مخاط دهان موثر واقع مىشود . شيره گياه اگر با كمى قند جوشانده شود به نحوى كه محلول غليظى از آن به دست آيد ، مىتواند به عنوان خنك كننده جهت رفع التهاب دهان مصرف شود . و در ضمن معتقدند كه شيره گياه اگر بر روى زخمهاى باز گذاشته شود ، از چركين شدن آنها جلوگيرى مىنمايد . از اعضاى گياه به عنوان يك ماده مقوى ، تلخ و قابض استفاده به عمل مىآورند . در افغانستان و هند از اعضاى اين گياه به عنوان تب‌بر استفاده مىشود . در برخى ديگر از نواحى ، كوبيده اعضاى گياه را بر روى آماس و اورام جهت درمان به كار مىبرند . گاهى نيز له‌شده اعضاى گياه را در آب وارد كرده ، محلول حاصل را به تمام بدن اطفال جهت رفع تب مىمالند يا با وارد كردن دم‌كرده گياه ، در آب گرم ، كودكان تب‌دار را استحمام مىكنند . در رفع خارش اثر مفيد دارد . اصل اين گياه در هندوستان بوده و از هند به ساير نقاط دنيا پراكنده شده است و امروز به طور خودرو در جنوب اروپا و غالب نقاط ايران مىرويد .