دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — صفحة 325

و در هندوستان از گلهاى خشك آن به عنوان محرك ، رقيق كننده ، محلل ورم و تومور ، بادشكن و در موارد ضعفهاى اساسى نظير ضعف هاضمه ، هيسترى و همچنين براى تسكين تبهاى نوبه‌اى استفاده مىشود . اسانس در استعمال خارجى در موارد روماتيسم و همچنين از بين بردن نفخ و كوليك به كار مىرود . خوردن دم كرده گل بابونه موجب افزايش ترشحات صفرا مىشود . « 2 » همدرد آن را در نسخه امراض مختلف مورد استعمال قرار داده است . تعريف : 1 دوايى آب زن 2 ضماد سنبل الطيب 3 معجون فلاسفه 4 معجون فوتنجى مىباشد . خواص : 1 براى اوراء حيض ، كمى حيض را باز مىكند نيز درد را در آن حالت تسكين مىدهد . 2 ورم معده ، جگر ، روده‌ها ، رحم را تحليل مىكند . 3 اعصاب را قوت مىدهد ، ماده توليد را زياد مىكند ، كليه و مثانه را قدرت مىدهد ، از كثرت بول جلوگيرى مىكند ، درد مفاصل و كمر را مفيد است ، غذا را هضم مىكند ، اشتهاى به خوراك را زياد مىكند . 4 درد معده و جگر را خوب مىكند ، سكسكه را دور مىكند ، در تب بلغمى مفيد است . « 1 » بوى آن خواب‌آور است و حشرات از آن فرار مىكنند و همچنين ماليدن يا شستن اعضاى تناسل از آن باه را قوت مىدهد . گل بابونه آلمانى 41 % روغن دارد و شيره