يادداشت شموم ( بوئيدنىها )
مواد بوئيدنى چه تر و چه خشك براى بيماريهاى دماغى مؤثر بوده ، برطرفكننده فساد و عفونت و تقويتكننده بىضررى مىباشند . كوبيده اين مواد را مىتوان در گلاب ، سركه يا مايع ديگر ريخته و بوى متصاعده از آن را استشمام نمود و يا اينكه به صورت خشك قدرى از آن را در بينى قرار دهند و بوى آن را خوب بالا بكشند بهطورى كه رايحه آن تا به حلق برسد . چندين بار اين عمل را بايد تكرار كرد و رايحه را از دهان بيرون داد . مكرّر مشاهده شده كه بيمار مدتها در رنج بيمارى و تب و درد به سر برده و با هيچ داروئى تسكين نمىيافته ولى با چند بار بويش و ايجاد عطسه بهبود حاصل كرده است و اين خود درمانيست جالب كه از فوايد آن نبايد غافل ماند . بهطور كلى بايد هميشه در بيماريها اين مورد را منظور نظر قرار داد و در صورت ضرورت در انجام اين امر تعلل نكرد ، زيرا حفظ و سلامت دماغ از جمله واجبات است . چه به هنگام تندرستى و چه در زمان بيمارى استعمال بوئيدنىها باعث قوت دماغ و مانع بروز مواد فاسد مىگردد . به كار بردن بوئيدنيها مانع تجمع مواد رطوبى در دماغ و نتيجتا مانع بروز صرع و انواع عوارض و ناراحتىهاى دماغى مىشود .
در زير نسخه برخى از شمومى را كه در كتب قديم پزشكى آمده است يادداشت كردهام :
1 - محلول عود ، فاوانيا ، جندبيدستر در آب مرزنجوش ( مفيد براى صرع )
2 - محلول گل شاهسپرم 1 ، پنج لقاح 1 ، زعفران 1 ، شويد 1 ، افيون 2 / 1 ل در آب مرزنجوش ( مقوّى دماغ و آرامبخش )