گلچينى ، حسن عشقى ، سياووش يحيىزاده ، سعيد اميررحمت ، كريم شكارچى ، حسين رسايل ، محمد حقّى ، على طاهرى ، خسرو روشن ، محمد الطافى ، اسماعيل زادداداش ، على يادگار يوسفى و شهلا جاويدى .
بندر انزلى
شهين بارور ، حسين اسديان ، حسين شمسا ، رحيم رحيمزاده ، ناصر رمضانى ، كاظم رمضانى ، سيروس مقصودى ، ابو الحسن محمد رضائى ، فاطمه ادريسيان و محمد على افروزى .
لاهيجان
محسن نعمتخواه ، صمد مهدىپور توانا ، عليرضا جعفرى ، فريدون فرجادنژاد ، مينو جعفرى ، عبد الله سعيد مجاورى ، على اكبر شاهانىمقدم ، حسينعلى قربانى ، هادى تجارتى و عزت الله صالحى گلسفيدى .
لنگرود
احمد محمدپور ، محمود هاشمى فرامرزى و صادق اسدى شلمانى .
رودسر
فاطمه مظفرى و بيژن مينوفر .
فومن
اسماعيل مرتاض هجرى ، فريدون اخوان ماسوله و رأفت نگارندهء افشار .
آستارا
خسرو فيروزى و بهنام سيف اللهى .
آستانهء اشرفيه
افشين آماده و سعيد لزرجانى .
لازم به يادآورى است كه يك گالرى ( نگارخانه ) نيز در شهر رشت تا حدودى فعال است و اسماعيل بخشنده به زحمت تمام براى برپادارى آن مىكوشد و نياز به پشتيبانى دارد ، زيرا :
« گالرىداران در پيشبرد فعاليت هنرمندان و بالا بردن سطح ذوق و پرورش چشم و سليقهء جامعه و همراه كردن جامعه با پيشروى هنرمندان وظيفهء چشمگيرى دارند و اين خدمت ، در ميان جامعهء بافرهنگ ، داراى ارج و منزلت آموزشى است . »
توضيحات و تعليقات
* - كتاب « دوحة الازهار » كه اوصافى جالب از دار السلطنهء قزوين سدهء دهم هجرى قمرى دارد از انتشارات آكادمى جمهورى شوروى سوسياليستى ( سابق ) آذربايجان ( انستيتوى ملل خاور نزديك و ميانه ) است و زير نظر آكادميسين عبد الكريم على اوقلى ( اوغلى ) و با تنظيم مقدمه ، فهارس ، تعليقات و تصحيح على مينائى تبريزى و ابو الفضل رحيموف در سال 1974 زير چاپ رفته است .
* * - در حدود بيست سال پيش كه آقاى دكتر منوچهر ستوده نقاشيهاى بقاع و اماكن متبركهء گيلان را عكسبردارى مىكردند ، تعدادى اسامى پيشهوران هنرمند گيلانى و غير گيلانى مقيم را كه به كار سازندگى مساجد ، كتيبهها ، تزئينات ، حجّارى و نقاشى مىپرداختند ، ضبط نمودند و آنها امروزه اسباب راهنمائى و دنبالهگيرى تحقيقات شده است .
اكثر آثار بقاعى را كه ايشان متذكر شدهاند از ميان رفته و ديوارهاى ساده رنگ ، جايگزين آنها شدهاند .
گرچه نقاشيهاى چاپشده در دو كتاب ايشان به سبب سياه - سفيد بودن ، تشخيص رنگها و سليقهء رنگآميزى را غيرمقدور كرده است ، اما نشانگر حضور فعال نقاشانى در گيلان سدهء اخير مىباشد كه آشنائى با چگونگى كار آنان مغتنم است .