اشكورى ، احيا 4 / 16 ش ( 1 ) 1213 .
كشف الغطاء عن . . .
كشف الغطاء لامانة الخطا .
از سيد محمد فرزند دلدار على نقوى لكهنوى نصيرآبادى ( 1699 - 1284 ق / 1785 - 1867 م ) . مولوى ميريادعلى ، تفسيرى بنام « منهج السداد » نوشته و در آغاز آن به سيد دلدار على نسبتهاى ناروا داده بود ، فرزندش سيد محمد نامهاى به مولوى نوشته و اشتباهاتش را گوشزد كرده ولى او در پاسخ آن نامه بر گفتههاى خود پافشارى كرده ، از اينرو اين كتاب را رد بر او نوشته و در آن غلطهاى علمى وى را برشمرده است .
در غرهء ربيع الاول 1252 بپايان رسيده است .
آغاز : « الحمد لله و كفى . . . اما بعد بر ارباب الباب زاكيه و اصحاب قلوب صافيه مخفى و مستور نماند » .
ذريعه 18 / 46 ش 616 « كشف الغطاء » ؛ اعلام 3 / 2174 محمد لكهنوى ؛ مدرس ، ريحانه 3 / 59 سلطان العلماء و نمايهاى از 16 كارش از آنميان « كشف الغطاء » ؛ مشار ، مؤلفين 5 / 472 .
مرعشى - اشكورى 17 / 467 ش ( 4 ) 6712 .
كشف الغمام عن تعزية الامام .
از سيد جعفر معروف به ابو على حسين موسوى بنارسى دهلوى ( همان - كشف الرين ، هف ) .
بيشتر در رد نوشتههاى شاه عبد العزيز دهلوى - « تحفهء اثنى عشريه و صراط مستقيم » شهيد ( هف ) ، و دفاع از آيينهاى شيعيان در روزهاى سوگوارى ، در 1 « مقدمه » و 6 « مقاله » و 1 « خاتمه » و در آن از « مهجة البرهان » خود نام برده است .
آغاز : نحمدك يا من اضاء قلوبنا بولاء الحسين و نشكرك يا من اعطى البكاء . . . اما بعد ، پس بر هر تعزيهدار امام ابرار .
ذريعه 23 / 288 « مهجة البرهان » او ؛ اعلام 2 / 1525 على بنارسى .
ايوانف ، كرزن ، پيوست 2 / 81 ش ( 2 ) 1068 به تفصيل .
كشف الغمه .
از مولانا عبد اللّه انصارى سلطانپورى ( د 991 ه / 1583 م ) يا ( د 1006 ه / 7 - 1598 م ) ( ن . ك . زير ) سنى متعصب بود ، با دين الهى اكبر پادشاه ( 963 - 1014 ه ) به مخالفت برخاست . از هند اخراج شده به حجاز رفته و باز برگشت ، و گويند با زهر كشته شده است . در نسخهء گنجبخش نام نگارنده نيامده است .
عربى آميخته به فارسىست . با سرودههايى ازآنميان از جامى ( د 898 ه / 1492 م ) . دربارهء « سب » . در ديباجه از كسى به نام قاضى محمد بن قاضى اعظم قاضى پرگنه كول ( هند ) سخن مىگويد ، كه گواهى داده است كه « خضر خان سروانى » شقهدار همان پرگنهء كول به خدا و پيامبر « سب » كرده است . و تاريخ اين رويداد در نسخهء گنجبخش 19 ع 2 / 979 ه ( 1571 م ) و گفته شده در نسخهء بهاولپور ع 1 / 1024 ه ( 1614 م ) آمده است .
در پنج « باب » : 1 - در حقيقت فتوا و شرايط و آداب آن ، 2 - در معنى و شرح « سب » از نظر لغوى و شرعى ، 3 - در احكام سب ، 4 - در نعت « ساب » از نظر فقيهان ، 5 - انصاف و اعتساف ، خاتمه در اخبار و اطلاعات .