به مقدمات بسيار و تطويل و اكثار نيست ، بلكه هركس به احوال نفس و بدن خود نظر درستى كند مىداند كه او را .
ذريعه 4 / 487 ؛ اعلام 3 / 2115 ؛ طبقات 7 / 524 ؛ مشار ، مولفين / 395 ؛ صفا ( 1 ) 5 / 317 .
توحيديه .
از محمد كاظم فرزند محمد شفيع هزارجريبى ، ( 1238 ق / 1823 م ) ( - افلاكيه 4 / 2821 ) در توحيد ، شناخت خدا ، صفات ثبوتيه و سلبيه .
در 4 « باب » كوتاه : 1 - ثواب اهل توحيد و معرفت ، 2 - اثبات صانع ، 3 - در توحيد الهى .
آغاز : حمد له . . . اما بعد ، بايد دانست كه بهترين واجبات بر فرزندان آدم معرفت خالق اوست .
ذريعه 4 / 488 ؛ اعلام 3 / 1890 ؛ فهرستواره 3 / 2346 نمايهاى از 5 كار او .
مرعشى - اشكورى 11 / 373 ش ( 6 ) 4370 ؛ يزد ، شيروانى 3 / 917 .
توسل الائمه .
از محمد على فرزند على نقى خوزستانى .
نسخهها 2 / 926 ( 1 نسخه ) .
نشريه 5 / 247 - نسخهء پاريس ، ملى 9 ، سدهء 13 ق .
توشهء قبر .
گويا از شاهزاده حسين ميرزا قاجار فرزند جهانگير ميرزا فرزند عباس ميرزا نايب السلطنه ، پيش از 12 ج 1 / 1299 كه تاريخ نسخه است . در گزارش دعاى عديله .
متن دعايى است از يكى از دانشمندان در عقايد شيعى كه با « ان الذين عند الله الاسلام » آغاز مىگردد ، كه بيشتر در بستر مرگ بر بيمار خوانده مىشود . ( ذريعه 8 / 192 ) با گزارشهاى چندى به فارسى و عربى ( همانجا 13 / 257 - 258 ) .
گزارشكننده از نويسندگان ( منشيان ) روزگار خود بوده . ازآنميان « صد كلمه » ( دانشگاه 3197 ش 4222 ) ، « منشآت » ( ذريعه 23 / 27 ) .
آغاز : بسمله . . . يعنى ابتدا مىكنم به نام خداوندى كه صفت دارد ، رحمان و رحيم است دوم مشتق هستند از رحمت .
ذريعه 8 / 192 « دعاى عديله » به تفصيل ، همانجا 13 / 257 چند « شرح » از آن ، همانجا 23 / 257 « منشأت » او .
همدان ، آخوند ، مقصود 345 .
توضيح :
حل اشكالات هداية و ارشاد . از محمد باقر فرزند محمد جعفر از گروه شيخيان همدان ( د 1319 ق ) . او جز محمد باقر فرزند محمد جعفر همدانى بهارى ( د 1333 ق ) مىباشد . ( - درة النجفيه ) .
در ديباچه نام كتاب « توضيح » و نام نگارنده آمده ، و مىافزايد كه پيش از اين رسالهاى به نام « ايضاح » و رسالهاى ديگر به نام « موضح » در اين باره نوشته بودم .
گفتارى است در حل اشكالات « هدايت الصبيان » ( هف ) ( در اصول و عقايد شيعى ) و « ارشاد العوام » ( هف ) همان حاج محمد كريم خان قاجار ( 1288 ق / 1871 م ) براى نصر الله خان ، نگاشته است . به نوشتهء آصف فكرت در 17 ج 1 / 1297 نگاشته شده است .
آغاز : حمد خداوندى راست كه نقصانى در حجت او نيست ، و درود .