( 2 ) 10 / 578 ش 3036 ؛ مشهد ، فرهنگ و هنر 12 ؛ ملك 2 / 112 ش 2274 ؛ يزد ، شيرانى 4 / 1193 .
ايوانف ، بنگال ، 1027 ؛ نوشاهى ، موزه 168 .
تحفهء عباسى .
از ملا عبد الصمد فرزند عبد الباقى شريف كشميرى ، سدهء 12 ق [ اشكورى ] . كه بايستى همان سيد عبد الصمد فرزند شريف عبد الباقى كشميرى ، شاگرد آقا ابراهيم شيخ الاسلام مشهدى ( د 1148 ق ) باشد .
[ ذريعه ، نجوم السماء ] .
به نام شاه سلطان حسين ( 1105 - 1135 ق ) به سال 1127 ق ، هنگامى كه نگارنده از زادگاهش مشهد به اصفهان رفته بود . در اصول پنجگانهء دين ، در 1 « مقدمه » و 5 « اصل » با انشايى اديبانه و سرودههايى از خود و ديگران نگاشته است .
آغاز : چون كلك سخنگوى به امداد مداد ، در گلشن اخبار ، زبان باز گشاد ، بر طبق حديث كل امرى ذى بال .
ذريعه 15 / 63 « صلاة الجمعه » از استادش شيخ الاسلام .
اشكورى ، احيا 1 / 257 .
تحفهء عباسى .
محمد على مؤذن - بخش عرفان .
تحفهء عبيديه
- مقاصد المتعلمين ، شرح .
تحفة العقايد :
شرح فقه الاكبر . متن از امام ابو حنيفه ، نعمان پسر ثابت كوفى ، بلخىتبار ( 80 - 150 ق / 699 - 1767 م ) فقه الاكبر عنوان مشترك متونى است در اعتقادات كه همگى منسوبند به ابو حنيفه . متن كاملى از آن برجاى مانده ، كه نادرست به ابو منصور ماتريدى نسبت داده شده است [ دايرة المعارف 5 / 404 ] 3 شرح نسبتا كهن از اين متن شناخته شده است ، هر سه به زبان عربى [ همانجا 405 ] .
چند ترجمهء فارسى از آن در دست هست [ مشترك 2 / 1153 - 1154 ] ازآنميان « تحفه العقايد » از ناشناسى كه روزگارش به دست نيامده ، جز آنكه تنها نسخهء شناخته شدهء آن نوشته پيرامون 1277 ق است . مترجم در ديباچه از خود به زاويهنشين خمولى و گمنامى ياد كرده است . براى بزرگى ، كه در ستايش او چند بيتى سروده است : مظهر نور ايزد است احد / ز نسل و آل اسد / گشت « احرار » او به وصف و لقب . و مىافزايد : « كتاب امام اعظم ابو حنيفه به عربى بوده است كه به فارسى شرح كرده « تحفة العقايد » ناميده است .
پس از گزارش حديث « ستفرق امتى ثلاث و سبعون . . . » و ستايش از مذهب حنفى و كتاب « فقه الاكبر » ، و بحث دربارهء : اصل توحيد ، توحيد وجودى ، بيان صفات . . . مىپردازد به كار خود يعنى شرح . به نثر آميخته به نظم ، يكى از سرودههايش