تخطي إلى المحتوى الرئيسي

فهرستواره كتابهاى فارسى ( فارسى ) — صفحة 428

مساهمون:

ص٤٢٨
طنطنهء احديت
قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ .
تركيه ، مغنيسا 158 .

* رسالهء عرفانى . ن . شايد از خواجگى احمد كاسانى ( - آداب السالكين ) باشد ،

كه اين در مجموعه گفتارهايى از اوست . آغاز : حمد بسيار و ثناى بىشمار خداى را جلت عظمته كه حضرت آدم را از جملهء مخلوقات برگزيد . تركيه ، مغنيسا 221 .

* رسالهء عرفانى . ن . شايد از كاسانى پيش گفته باشد كه اين نيز در همان مجموعه است .

آغاز :
درا به مملكت عشق و پادشاهى كن - * بنشين به تخت همايون و هرچه خواهى كن .
تركيه ، مغنيسا 222

* رسالهء عرفانى . ن . شايد از همان كاسانى باشد ، كه اين نيز در همان مجموعه است .

آغاز : حمد له . . . اما بعد از حمد و درود رسول مجتبى جناب جنت مآب سعادت اكتساب . تركيه ، مغنيسا 222 .

* رسالهء عرفانى . ن . آغاز : به نام آن خدايى كه نام او راحت روح است و پيغام او مفتاح هر فتوح است .

تركيه ، مغنيسا 278 .

* رسالهء عرفانى . ن .

آغاز : مبناى طريق مشغولى اين عزيزان آن است كه مىگويند كه هوش در دم و خلوت در انجمن . تركيه ، مغنيسا 280 « رسالهء تصوف » .

* رسالهء عرفانى . ن . در مجموعه‌اى گويا از سدهء 8 ق .

آغاز : سپاس ناقياس بار خداى را كه انك هيچ عقل را قوت اطلاع بر حقيقت او نيست . تركيه ، مغنيسا 284 « رسالهء تصوف »

* رسالهء عرفانى . ن . در مجموعه‌اى گويا از سدهء 10 ق .

آغاز : منت خداى را جلّت عظمته و علّت كلمته كه به شعشعهء اثمار انوار اسرار شموس ارواح قلوب انسان را به معنى سيارات سماوات نفوس . تركيه ، مغنيسا 285 « رساله در تصوف » .

* رسالهء عرفانى . ن .

آغاز : ديرى است تا به حكم وجوب اداى حق اخوت در شرع فتوّت و دين مروّت بر رقبهء قلم سست قدم . تركيه ، مغنيسا 322 « رساله در تصوف » .

* رسالهء عرفانى . ن . آغاز : حمد له . . .

بدان ايدك الله فى الدارين كه اين مسأله‌اى چند است كه شقيق بلخى ( رح ) از حاتم اصم پرسيده . تركيه ، مغنيسا 394 « رسالهء عرفانى » .

* رسالهء عرفانى . ن . يكى نيستند .

نسخه‌ها 2 / 1169 تا 1173 ( 66 نسخه ) ؛ مشترك 3 / 1510 تا 1515 ( 51 نسخه ) . پزشكى ، تهران 392 « تصوف » ؛ دايرة المعارف ، 1 / 121 سلطانى ؛ سپهسالار 5 / 9 ، 10 ، 10 ، 13 ، 15 ، 15 ، 16 ، 17 ، 18 ، 19 ، 19 ؛ شيراز ، شاهچراغ 2 / 350 ؛ قم ، مسجد اعظم 607 ، 607 ، 624 ؛ گوهرشاد 3 / 1421 ؛ مجلس 36 / 333 ش ( 2 ) 13397 آغاز : « بسمله دو نقطه است كه سوم ندارد ، وجود صرف و عدم صرف ،