اسماعيل ، به سال 1318 ق ، دربارهء بزرگان تصوف و سخنان آنان و بيان خرقه .
آغاز : حمد له . . . الضالين . اما بعد ، افتخار دارد . . . ريزخوار حضرت صفى على شاه مشتاق على .
نسخهها 2 / 1120 ( 1 نسخه ) .
دانشگاه 12 / 2759 .
* چند افسانه .
محمد چشتى احمدآبادى گجراتى - بخش داستانها 1 / 310 .
* چند فايده .
شيخ بهايى - فوايد .
* چهار آيينه .
دربارهء آيين هندويى - بخش هندويى .
* چهار برادران :
برهان العاشقين - بخش داستانها 1 / 288 و همين بخش ( - برهان العاشقين ، ص 149 ) .
* چهار بهار .
شيخ محمد هاشم نوشاهى تهربالوى ( مفتاح العلاج ، پزشكى 5 / 3721 ) ، به سال 1209 / 4 - 1795 م : هزار و دو صد و نه سال مىبود - چو هاشم اين روش اظهار بنمود . سخنان محمد نوشه گنجبخش ( 959 - 1064 ق / 1552 - 1654 م ) ، بنيادگذار گروه نوشاهيان است ( - كلمات طيبه ) . در 4 « بهار » : 1 - در شريعت يعنى بجاآوردن امر و نهى ، 2 - طريقت يعنى شناختن راه راست ، 3 - حقيقت كه همه از اوست ، 4 - معرفت كه همه از اوست .
آغاز :
به نام آنكه نامش روح جانهاست - * بيانش زيور حسن زبانهاست .
كليد هر در و مقصود هر دل .
مشترك 3 / 1398 ( 1 نسخه ) ؛ تذكرهء نوشه 131 ؛ اردو انسائيكلوپيديا 1492 .
* چهار پير چهار تكبير .
شاه نعمت الله ولى كرمانى ( د 834 ق / 1431 م ) .
نسخهها 2 / 1120 ( 1 نسخه ) ؛ اعلام 3 / 2534 ؛ طبقات 9 / 147 ؛ مشار ، مؤلفين 6 / 630 .
سنا ش 10 / 149 ؛ نشريه 6 / 454 .
* چهار پير و چهارده خانواده . -
بخش زندگينامهها .
* چهار چمن . شاه داعى شيرازى -
بخش منظومهها .
* چهار چمن . شيخ عبد الاحد سرهندى
مجددى ، معروف به شاه گل ، متخلص به « وحدت » . كه « قرة القادئين » در تجويد را ( مشترك 1 / 123 ) در 1106 - 1695 م نگاشته است . وى محمد سعيد فرزند فرزند شيخ احمد مجدد الف ثانى ( - اثبات النبوه ، عقايد ) و خليفه شيخ احمد سعيد مجددى ، و پير حاجى محمد افضل هندى ( د 1146 ق / 3 - 1734 م ) بوده است .
در 4 « چمن » : 1 - وجود ، 2 - علم ، 3 - نور ، 4 - شهود .
آغاز : حمد وافر خداى را كه هو الاول و الآخر شأن اوست ، شكر متكاثر از زبان ناطق . . . شاهد اين معنا حديث نبوى است : انا عرب بلاعين .
مشترك 3 / 1399 ( 2 نسخه ) ؛ حديقه لاهور 129 زندگىنامه و نام كارهايش ؛ فرهنگ سخنوران 2 / 977 « وحدت سهرندى » ؛ خزينه 1 / 662 كه مرگ او را نادرست 1142 آورده ؛ صبا 894 « وحدت » ؛ علماى هند 182 ضمن زندگىنامهء محمد افضل سرهندى ، همانجا 190