اعلام 3 / 2548 ؛ مشار ، مؤلفين 5 / 798 ؛ فوايد رضويه 634 .
ادبيات ، جوادى ش 286 ؛ اشكورى 15 / 204 به تفصيل ؛ دليل المخطوطات 312 ضمن « منتخب التصانيف » از همو ؛ فيلم 1 / 61 .
* تنوير القلوب فى لطايف المحبوب .
احمد فرزند زين الابرار مير عالم ، المسمى به بختيار اوشى ثم خراسانى ، غزنوى حسنى .
ملفوظات خواجه محمد الله بخش تونسوى ( د 1319 ق / 1901 م ) و كرامات ايشان است ، بخشبندى نشده ، بىتاريخ . سبب نگارش را در خاتمه گفته است .
آغاز : الحمد لله الذى نور قلوب العاشقين بنور . . . اما بعد ، فيقول العبد . . . احمد بن . . . مسمى كرده شد به تنوير القلوب .
مشترك 3 / 1364 .
* توبه : رساله در . . . ، منسوب به ابو الحسن خرقانى ،
على فرزند جعفر بسطامى ( د 425 ق / 1034 م ) .
نسخهها 2 / 1101 ( 2 نسخه ) ؛ ذريعه 9 / 39 « ديوان ابو الحسن خرقانى » ؛ اعلام 1 / 555 .
سرفراز ، انجمن 33 ( 2 نسخه ) .
* توبه . رضا جواد - خواطر .
* توبه . ن .
فرهنگستان ، نامگو 1 / 185 ، 248 .
* توبهنامه .
ن . يكى نيستند .
ملك ، 6 / 192 ، همانجا 8 / 78 « صورت توبهنامه » .
* توبه و ذكر . خواجه خورد ( خرد ) به آنچنانكه در انجامه آمده است . شايد محمد عبد الله معروف به خواجه خرد ( زاده 6 رجب 1010 ق / 1602 م )
فرزند دوم خواجه باقى بالله ( - پرده برانداخت ، هف ) . در توبه و ذكر كلمهء توحيد .
آغاز : شكر و سپاس مر خالقى را كه هژده هزار عالم را بيافريد ، و از اين ميان آدم را برگزيد .
مشترك 3 / 1364 ( 1 نسخه ) ؛ رود كوثر 213 زندگينامه و نام كارهاى خواجه خرد ؛ مآثر الكرام 92 كه تاريخ مرگ او را نادرست 975 ياد كرده .
نوشاهى ، موزه 209 .
* توبه و ذكر . ن . در آن از سخنان منصور حلاج و مير عبد الله شطار
( د 1010 ق / 1601 م ) و خواجه حسن بصرى بهره برده است . واژههاى هندى نيز در آن به كار رفته است .
آغاز : اى سالك مقام اول مقام توبه است ، دوم تلقين ، سوم ارادت .
مشترك 3 / 1365 .
نوشاهى ، موزه 210 .
* توجه :
رساله در بيان . . . ، از سعد الدين محمد كاشغرى ، از خليفگان خواجه نظام الدين خاموش و از بزرگان گروه نقشبنديان ، ( د 859 يا 860 ق / 1455 يا 1456 م ) . ملفوظات اوست كه از او نقل شده ، دربارهء : ظهور الهى ، فنا ، نفى صور تفرقه ، جمعيت باطن ، مفهوم توجه ، ارشاد خواجه علاء الدين عطار دربارهء توجه . . . و ديگر انديشهها در پيوند با توجه .
آغاز : رسالهء مخدومى مولانا سعد الدين كاشغرى ، در بيان توجه . بدان كه در وقت ملاحظهء توحيد صرف انكار متصور نيست ، جه بر حسب فرموده ، لا تنكر الباطن فى طوره .