« چمن » گفته و آنكه فهرست تفصيلى آن را بهگونهء ديگرى آورده : - صويهء دهلى ، تاريخ و جغرافيا و ديگر صوبهها : آگره ، لاهور ، كشمير و ملتان ، 2 - جغرافياى صوبهء دكن ، خانديس ، اورنگآباد ، كلكنده ، محمدآباد . . . و تاريخ دودمانهاى بهمنى ، عادلشاهى . . . آغاز ( ديباچهء چندربهان ) : اجزاى چند مسمى به « چهار چمن » مولفهء مظهر دانش و بينش . ( متن ) : سپاس بيرون از قياس پادشاهى را سزد كه كورهء تمام زمين .
مشترك 1 / 435 و 10 ( 504 ) به سه نام بالا ( 5 نسخه ) ؛ نسخهها 6 / 4645 به سه نام بالا ( 8 نسخه ) ؛ استورى 472 « چهار گلشن يا اخبار النوادر » ، 1026 زندگينامه ؛ تذكرهنويسى 774 ؛ تاريخ تذكره : ندارد ؛ مارشال 123 - 124 « چهار گلشن » كه مىگويد اين كتاب از سوى راى خان نوهء نگارنده ترتيب نهايى يافته است ؛ تاريخ افغانستان 1 / 61 « چهار گلشن » ؛ تذكرهء مورخين 131 ؛ هندوون كاحصه 98 « چهار گلشن » ، 103 .
دانشگاه 17 / 437 « چهار گلشن » .
آصفيه ، هندليست 1 / 236 ش 350 ؛ اترپرديش 2 ؛ بانكيپور 7 / 17 ش 542 ؛ برلين 476 ؛ بشير حسين ، شيرانى 1 / 37 ؛ بادليان 264 ؛ داكا 1 / 5 ش 84 « اخبار النوادر » ؛ راجستان 1 / 110 ، 111 ( 3 نسخه ) ؛ راحستان ، شوكت 76 ؛ ريو 3 / 909 ، 910 با فهرستى دگرگونه ؛ عبد اللّه 1 / 59 ؛ عليگر ، اطهر 73 « اخبار النوادر :
چهار گلشن » ؛ قصر علم 104 « چهار گلشن » ؛ مرآت العلوم 1 / 17 ؛ موزهء سالار 1 / 379 ش 341 ، 380 ش 342 با سه نام ؛ موزهء كراچى 1 / 97 ؛ نوشاهى ، انجمن 189 ؛ نوشاهى ، موزه 726 ؛ هندوستان مين 53 - 54 « چهار گلشن » .
چچنامه : فتحنامهء سند .
متن به زبان عربى از ناشناس ، گويا به نام خواجه امام ابراهيم ، در سالهاى 215 - 255 / 830 - 868 م نگاشته شده . از متون ارزشمند تاريخ سند . ترجمهء فارسى آن از على فرزند حامد فرزند ابو بكر كوفى ، كه نامش به چند گونهء ديگر آمده است : محمد پسر على پسر حميد پسر ابو بكر يا محمد على فرزند حامد فرزند ابو بكر ، كه بايستى پيرامون 555 / 1160 م زاده و پيرامون 617 / 1120 م درگذشته باشد .
نسبت كوفى داشته و فارسى را خوب مىدانسته ، به هند آمده و به « اوچ » رسيده ، مورد پذيرايى عين الملك وزير قرار گرفته ، در بكهر به اين متن دستيافته ، به دستور همان وزير ترجمه كرده است .
تاريخ چچ فرزند سيلايچ برهمن ، راجهء الورتا و گشودن سند به دست سپاهيان محمد بن قاسم ، در 15 تا 96 ش / 536 تا 714 م مىباشد . كه به روزگار معز الدين محمد فرزند سام ( 599 - 602 ق ) و ناصر الدين قباچه ، به دستور همان عين الملك فخر الدين حسين فرزند ابو بكر اشعرى ، به سال 613 / 6 - 1217 م به فارسى شيوا ترجمه شده است .
اين ترجمه در بمبئى 1300 ق و بار ديگر به كوشش دكتر داود پوته در حيدرآباد دكن 1939 ، 289 ص چاپ شده است . و همو مىگويد : بايستى نامش « فتحنامه » باشد و « چچ نامه » توصيف آن . آغاز 1 : حمد و سپاس بىشمار مر پروردگار واحد قهار غفار آموزگار . آغاز 2 :
سپاس و ستايش مر آن خداوندى را كه ذكر كرام او خلاصهء ايمان است .
مشترك 10 / 388 به دو نام بالا ( 3 نسخه ) ؛