او داشته او را خواهند شناخت و به پيشگاه كبريائى نيز او را اين چنين معرفى خواهند نمود .
و از جمله نامبرده استفاده مىشود كه معرفت اوصياء و تصديق بمقام وصايت آنان و نيز پيروى از مكتب و تعليمات آنان سبب تام براى صدور اذن از ساحت كبريائى بدخول در بهشت براى اهل ايمان خواهد بود .
قوله ( ع ) : فمن عدل عن ولايتنا او فضل علينا غيرنا فإنهم عن الصراط لناكبون :
نتيجه اعلام مقام ولايت اوصياء عليهم السلام و اينكه شهداء
لِلَّهِ عَلَى النَّاسِ
هستند و نيز هر يك باب اللَّه و صراط و وجه اللَّه معرفى شدهاند آنست كه چنانچه از اين عقيده و ايمان عدول نمايد از نظر شائبه انكار مقام وصايت و ولايت آنان از طريق حق اعراض نموده و همچنين افراد ديگرى را فضيلت دهد بر اوصياء عليهم السلام از طريق حق اعراض نموده و از صراط الهى و حكم فطرت و خرد خارج شده از حريم ايمان و اسلام به كنار رفته بهرهاى از رحمت و فضل ساحت كبريائى نخواهد داشت .
زيرا عدول و انكار مقام وصايت و ولايت اوصياء اعتقاد باطل و انكار رسالت رسول صلّى اللَّه عليه و آله خواهد بود انكار و عناد با اوصياء و همچنين عدول از عقيده و ايمان به آنان كفر محض است با توجه باينكه جهل و قصور در باره وصايت و ولايت اوصياء از نظر اينكه امر عدمى است حايز ضرر تكذيب و انكار نخواهد بود .
و خارج از قسم علم و ايمان و انكار است زيرا آنچه از نوع علم است همانا ايمان و تصديق بوصايت و ديگر انكار و تكذيب وصايت كه كفر محض است از نظر اينكه مقرون و توأم با عناد و نصب خواهد بود .
با توجه باينكه در روايت تعبير بعدول نموده به معناى عدول از حق بباطل و از ايمان بكفر و از تصديق بوصايت بتكذيب آنست كه توأم با عناد و نصب خواهد بود .