سپس فيض گويد :
اكثر فقها گويند : وقت نماز جمعه از اوّل ظهر است تا هنگامى كه سايهء شاخص به اندازهء خود آن شود . آنان بر اثبات اين مدّعا دليل پذيرفتنى ندارند . بعضى ديگر گفتهاند : وسعت وقت آن به اندازهء وسعت وقت نماز ظهر است به حكم بدليّت و اصل بقاء وقت ، پس روايات را بر افضليت وقت آن نماز حمل كردهاند . اين نظر خالى از قوّت نيست ، ولى آنچه ما آن را اختيار كرديم ( مبنى بر اينكه نماز جمعه واحب مضيّق است ) اقوى است ، زيرا مستغنى از تأويل است .
آنگاه فيض چنين ادامه مىدهد :
از سيّد مرتضى نقل شده كه جايز است نماز جمعه را بر وقت زوال ( يعنى ظهر ) مقدّم بدارند و اين قول شاذ و نادرى است . بلى پيش انداختن خطبه بر ظهر ، به طورى كه وقتى امام از خواندن خطبه فارغ گرديد ، ظهر فرا رسيده باشد ، قولى است كه آن را جايز دانستهاند و گروهى از فقها بر اين قول هستند به خاطر روايت ، صحيح ، ولى قول صحيحتر منع آن است ، به دليل ظاهر آيه ، و به دليل روايت حسنه ، و جز اين دو ، و آن روايت صحيح كه بدان استناد كردهاند ، مجمل است ، و شايستگى معارضه ندارد .
آراء فقهى ملامحسن فيض كاشانى ( فارسى ) — صفحة 93
مساهمون: عليرضا فيض
ص٩٣