و نيز در حديث آمده : « إِنَّ أَوَّلَ مَا يُحَاسَبُ بِهِ الْعَبْدُ الصَّلَاةُ ؛ فَإِنْ قُبِلَتْ قُبِلَ مَا سِوَاهَا . إِنَّ الصَّلَاةَ إِذَا ارْتَفَعَتْ فِي وَقْتِهَا رَجَعَتْ إِلَى صَاحِبِهَا وَ هِيَ بَيْضَاءُ مُشْرِقَةٌ ؛ تَقُولُ : حَفِظْتَنِي حَفِظَكَ اللَّهُ . وَ إِذَا ارْتَفَعَتْ فِي غَيْرِ وَقْتِهَا بِغَيْرِ حُدُودِهَا رَجَعَتْ إِلَى صَاحِبِهَا وَ هِيَ سَوْدَاءُ مُظْلِمَةٌ ؛ تَقُولُ : ضَيَّعْتَنِي ضَيَّعَكَ اللَّهُ » « 1 » ؛ يعنى اول چيزى كه بنده را به آن حساب مىكنند نماز است ؛ اگر مقبول است ، همهء عبادات او را قبول مىكنند ؛ به درستى كه نماز هرگاه بالا رفت در وقتش ، برمىگردد به صاحبش در حالتى كه روشن و نورانى است . مىگويد كه : همچنين كه حفظ كردى مرا ، خدا تو را حفظ كند . و هر گاه بالا رفت در غير وقت ، به غير حدود ، برمىگردد به صاحبش در حالتى كه سياه و تاريك است . مىگويد : ضايع كردى مرا ، خدا تو را ضايع كند .
و در حديث ديگر آمده : « هَذِهِ الصَّلَوَاتُ الْخَمْسُ الْمَفْرُوضَاتُ مَنْ أَقَامَهُنَّ وَ حَافَظَ عَلَى مَوَاقِيتِهِنَّ لَقِيَ اللَّهَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ لَهُ عِنْدَهُ عَهْدٌ يُدْخِلُهُ بِهِ الْجَنَّةَ ، وَ مَنْ لَمْ يُصَلِّهِنَّ لِمَوَاقِيتِهِنَّ وَ لَمْ يُحَافِظْ عَلَيْهِنَّ فَذَاكَ إِلَيْهِ ؛ إِنْ شَاءَ غَفَرَ لَهُ وَ إِنْ شَاءَ عَذَّبَهُ » « 2 » ؛ يعنى اين نمازهاى پنجگانهء فريضه ، هر كه اقامت كند آن را و محافظت كند بر وقتهاى آن ، ملاقات كند روز قيامت خداى را ، و او را نزد خداى عهدى باشد كه به سبب آن ، او را به بهشت بَرَد و هر كه نگزارد آنها را در وقتها و محافظت نكند ، پس كار او با خداست ؛ اگر خواهد بيامرزد او را ، و اگر خواهد عذاب كند .
هامش
( 1 ) . تهذيب ، ج 2 ، ص 239 ، ح 15 ؛ بحارالأنوار ، ج 80 ، ص 25 ، ح 46 .
( 2 ) . ثوابالأعمال ، ص 28 ؛ بحارالأنوار ، ج 80 ، ص 17 ، ح 28 .