ب ) همراه با فعل :
و خداى عزّ و جل آن كيش را بزرگ خواند . 6 / 1542 .
پ ) در پايان جمله :
و تسبيح كن سپاس خداوند تو بشبانگاه و بامداد . 6 / 1595 .
ت ) قيد كيفيّت :
حساب كرديم با ايشان حساب كردنى سخت . 7 / 1887 .
استعمال « اى » حرف ندا پيش از ادات تمنّا :
اى كاشكى كه ما را بودى چنانكه دادهاند قارون را . 5 / 1273 .
تقديم مناداى قبل از ندا به صورت صفت ( الف تفخيم و تكثير و تعجّب ) :
پاكا خداوندا كه اوست كه او بىنياز است . 3 / 677 - 678 .
استعمال حرف اضافه قبل و بعد از متمّم :
گفت فرعون موسى را كه : اگر گيرى خداى ديگر بجز از من ، كنم ترا از بازدارندگان اندر زندان . 5 / 1162 .
استعمال الف بعد از صفت ( به معنى ياء مصدرى ) :
پهنا چند خواهى و درازنا چند خواهى ؟ 6 / 1464 .
استعمال حرف جواب ( الف حكايت ) :
گفتا يا رسول اللّه كيست كه اين سخن مىگويد ؟ 5 / 1130 .
استعمال « الف » براى بيان استغاثه و تحسّر و توجّع :
بدا شرابا كه آن بود و بدا نشست گاها كه رفيقان كافران و ديوان باشند . 4 / 925 .
استعمال الف تكثير و تعجّب :
نيكا پاداشا كه بهشت است . 4 / 925 .
استعمال الف اشباع :
عيص را نيز آرزوا آمدش كه به خانه بازآيد . 3 / 764 .
استعمال الف زايد :
گويدا روز قيامت ، اى كاشكى من نگرفتيمى هنباز 4 / 927 .
استعمال ادات تنبيه :
يادنامه طبرى ( فارسى ) — صفحة 577
مساهمون: جمعى از نويسندگان
ص٥٧٧