قرآن خود را هدايتگر متقين دانسته و مىگويد : ذلِكَ الْكِتابُ لارَيْبَ فيهِ هُدىً لِلْمُتَّقينَ « 2 » آن كتابى است كه شكى در آن نبوده و هدايتگر متقين است . هدايت گاهى به معنى ارائه طريق و راهنمائى است . كه هدايت در اين مرحله تنها جنبهء روشنگرى دارد كه به آن هدايت نظرى نيز مىتوان گفت . گاهى مقصود از هدايت دستگيرى از ديگران و به مقصد و مقصود رساندن آنهاست . كه به آن ايصال الى المطلوب يا هدايت عملى گفته مىشود . هدايت متقين از نوع دوم است . زيرا آنها از مرحله دعوت و پذيرش گذشته و به اسلام گرويده و آن را از جان و دل پذيرفته و به واسطه عمل به احكام آن از نور اسلام مستضىء شده‌اند . از اينرو هدايت متقين از نوع دوم و هدايت خاص است . اما هدايت نوع اول هدايت عام ، و همه‌ى انسان‌ها را شامل مىشود . هر جا سخن از هدايت عمومى به معنى اول باشد قرآن از آن با كلمه‌ى هدى للناس تعبير كرده و مىگويد : شَهْرُ رَمَضانَ الَّذى انْزِلَ فيهِ الْقُرآنُ هُدىً لِلنَّاسِ ( 185 / 2 ) ماه رمضان ، ماهى كه قرآن در آن براى هدايت مردم نازل شده است .