مثال :
اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ . . .
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا . . .
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَ نَهَرٍ
امّا اگر با كلماتى شروع شود كه ذكر شيطان ( چه ظاهر و چه ضمير ) ، جهنم ، كفار و مشركين و از اين قبيل باشد گفتن بسمله مستحب نيست بلكه جايز است ، ولى ترك آن را بهتر دانستهاند . مثال :
الشَّيْطانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ . . .
لَعَنَهُ اللَّهُ . . .
باتوجّه به توضيحات فوق احكام بسمله در قرائت قرآن چنين است :
1 - ذكر بسمله در اول هر سوره ( به جز توبه ) لازم و واجب است « 1 » .
2 - ذكر بسمله در اول سورهء توبه ممنوع است .
3 - گفتن بسمله در ما بين سورهء توبه جايز است .
4 - در ما بين سورههاى ديگر قارى در ذكر يا ترك بسمله مخيّر است .
1 - وصل سورههاى انفال و توبه
دربارهء وصل دو سورهء انفال و توبه سه نظر وجود دارد :
1 - 1 - وقف بين دو سوره
2 - 1 - وصل دو سوره به يكديگر ( با اقلاب تنوين « عليم » آخر انفال به باء « براءة » اول سوره توبه ) .
3 - 1 - سكت بين دو سوره ، يعنى حرف كلمه آخر سوره انفال ساكن شده همزمان با مكث بدون تجديد نفس آيهء اول سورهء توبه تلاوت مىشود . البته باتوجّه به اينكه آخر سوره انفال به يكى از اسما و اوصاف خداوند ( عليم ) ختم و سورهء توبه با ابراز تنفر و بيزارى خداوند نسبت به مشركين آغاز شده است ، وصل دو سوره مناسب به نظر نمىرسد .
هامش
( 1 ) - طبق نظر اماميه و شافعيه .