مانند
ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ
.
( ج )
علامت وقف جايز است . يعنى وقف بر آن كلمه جايز و پسنديده و وصل دو جملهء قبل و بعد آن نيز مانعى ندارد .
مانند :
هُوَ مَوْلاكُمْ فَنِعْمَ الْمَوْلى وَ نِعْمَ النَّصِيرُ
.
( ص )
علامت وقف مرخص است و معناى آن اين است كه در صورت طولانى بودن آيه و كمى نفس ، وقف بر آن بلامانع است .
مانند :
قُلْ إِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللَّهِ وَ إِنَّما أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ
( ز )
علامت وقف جايز است ، يعنى وقف در آن تجويز شده و ابتدا از مابعد آن هم رواست و همچنين وصل دو جملهء قبل و بعد آن هم جايز مىباشد .
مانند :
تَبارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ وَ هُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
.
( لا )
علامت وقف ممنوع ( لا تقف ) است و در صورت ادامهء نفس بايد دو جملهء قبل و بعد آن را به يكديگر وصل نمود و در جاى مناسب بعد از آن توقف كرد . ولى هنگام ناچارى وقف بر آن جايز است و بايد از جاى مناسب شروع كرده ، ابتداى حسن نمود . امّا اگر اين علامت در آخر آيه باشد وقف نيز در آن جايز و ابتدا از بعد آن صحيح مىباشد . در مواردى كه دو جملهء قبل و بعد آن شديدا به يكديگر وابسته باشد . باتوجّه به ارتباط لفظى و معنوى ميان آنها وصل بهتر و سزاوارتر است . مثل