منابع :
تفسير الاعمش ،
از ابو محمد سليمان ( 61 - 148 يا 149 ق ) فرزند مهران الاعمش اسدى كاهلى از اكابر مفسران و خواص اصحاب امام محمد باقر ( ع ) و از قاريان مشهور شيعه . ابن سعد در الطبقات الكبرى او را اعرف مردم در تفسير و فنون قرآن مىخواند سپس اضافه كرده است كه ابو حيّان تيمى قرآنى را با خود داشت كه آن را بر اعمش عرضه مىكرد و تصحيح مىنمود بر قرأات او و اين صحيحترين مصاحف بود . ابن عماد حنبلى او را در كتاب خود شذرات از شيوخ محدثين كوفه و عالم رئيس مىخواند كه سند 1300 حديث در تفسير و ساير موارد به او منتهى مىگردد . تفسير اعمش به زبان عربى و شيوهء روائى است و منقولاتى از آن در بسيارى از تفسيرهاى سنى و شيعه آمده است كه در فضائل حضرت امير المؤمنين على بن ابى طالب ( ع ) و خاندان عصمت و طهارت مىباشد . مانند تفسير آيهء 37 سورهء بقره « فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ » اعمش از ابى صالح از ابن عباس روايت مىكند كه چون آدم دچار خطيئه شد جبرئيل به او تعليم كرد كه خداوند را به حق خمسهء طيبه سوگند دهد تا بخشوده شود و او چنين كرد پس بخشوده شد .