اثر سيد مصطفى خمينى ( 1349 - 1397 ق ) فرزند امام خمينى رهبر انقلاب اسلامى ايران ، از شاگردان پدرش و آيت الله بروجردى و محقق داماد بود . تفسير مورد بحث در چهار مجلد ، به زبان عربى و شيوهء استدلالى و فلسفى و عرفانى شامل بخشى از قرآن كريم است . مؤلف نخست يك مقدمهء كوتاه در دو بخش ياد مىكند كه اول به علم تفسير و معنى تفسير مىپردازد و دوم بحث خود را به نامهاى چهارگانهء قرآن و فرقان و الكتاب و الذكر اختصاص مىدهد . سپس تفسير را از سورهء فاتحة آغاز كرده و تا آيهء 46 سورهء بقره ( الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ وَ أَنَّهُمْ إِلَيْهِ راجِعُونَ ) پيش رفته است ولى بقيه را اجل مهلت به اتمام آن نداده است . شيوهء اين تفسير مفصل و دايرة المعارف گونه است . اين تفسير مكررا طبع گرديده و از بهترين چاپهاى آن تحقيق و تصحيح آقاى محمد سجادى اصفهانى است كه در 1362 ش توسط وزارت ارشاد اسلامى طبع و منتشر گشته است .