وَ إذا أرادَ اللّهُ نَشْرَ فَضيلَةٍ * طُوِيَتْ أتَاحَ لَها لسانَ حَسودِ
لَوْ لا مُحاذَرَةُ العَواقِبِ لم تَزَل * لِلْحاسِدِ النٌّعْمَى عَلَى المَحْسُودِ
لَوْ لا اشْتِغالُ النِّارِ فِيما جاوَرَتْ * ما كانَ يُعْرَفُ طيبُ عَرْفِ العُود
[ شرح حماسه جزء 1 ص 306 - ديوان ابو تمام 1 : 402 ]
- ديوان جمال الدّين محمّد بن عبد الرزّاق ص 150
- ديوان جمال الدّين محمّد بن عبد الرزّاق ص 299
- ديوان جمال الدّين محمّد بن عبد الرزّاق ص 300
69 ) - ديوان جمال الدّين محمّد بن عبد الرزّاق 316 - 314 و به مناسبت به ياد مىآيد اين شعر :
دارد صدف گهر به لب و دم نمىزند * يك بيضه مرغ دارد و فرياد مىكند
69 ) 2 69 - ديوان جمال الدّين محمّد بن عبد الرزّاق از قطعهء « مزبلهء ديو » به مطلع :
تا كى اى دل تو در اين مزبلهء ديو ز حرص * خويشتن را زرهِ عقل و خِرَد گُم بينى
[ ديوان صص 426 و 427 ]
- ديوان جمال الدّين محمّد بن عبد الرزّاق ص 20
- ديوان جمال الدّين محمّد بن عبد الرزّاق ص 85
لازم به يادآورى است كه قصيدهء جمال الدّين محمّد بن عبد الرزّاق به مطلع :
كيست كه پيغامِ من ، به شهرِ شروان بَرَد ؟ * يك سخن از من بدان مردِ سخندان بَرَد
كه خطاب به خاقانى شروانى است - در تاريخ شعر فارسى - مورد استقبال شاعران أعصار و قرون واقع گرديده و همواره بحر و وزن شعر مذكور را شاعران اقتفا كرده و بدان سخن گفتهاند و شايسته است كه در تاريخ ادب فارسى و ديوان شاعران تتبّعى به عمل آيد و همهء آن قصايد و اشعار از ديوان شاعران - كه به هر حال با تنوّع