محمد بن سنان نامه‌اى به حضرت رضا ( ع ) نوشت و در آن نامه پرسش كرده بود در اين باره كه بعضى از مسلمين گمان ميكنند كه حلال و حرام در اسلام علتى جز تعبد و اطاعت ندارد . حضرت در جواب نوشت : قد ضلّ من قال ذلك ضلالا بعيدا « 1 » كسى كه چنين تصور كند سخت بگمراهى و ضلالت افتاده است . آنگاه در بارهء تحريم محرمات فرموده است : و وجدنا المحرّم من الاشياء لا حاجة للعباد اليه و وجدناه مفسدا داعيا الى الفناء و الهلاك . گناهان نه تنها در زندگى بشر مورد احتياج و ضرورت نيست بلكه مايهء فساد و باعث فنا و هلاكت است . به اين جهت از طرف حضرت حق ممنوع شده است . به نظر پيشوايان بزرگ اسلام تمام بدبختيها و نكبات فردى و اجتماعى معلول گناهانيست كه مردم مرتكب شده و بكيفر آن دچار شده‌اند . ستمگرى و خيانت ، دروغ و تزوير ، بىعفتى و تجاوز ، زورگوئى و تعدى ، پرده‌درى و تفتين و خلاصه هر قسم گناه مانند مرضى آثار شومى دارد كه مريض را مبتلا و بدبخت مىكند .