الحديت ( روايات تربيتى از مكتب اهل بيت ع ) — صفحة 69

روى انّ رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله لا يدع احدا يمشى معه اذا كان راكبا حتّى يحمله معه فان ابى قال تقدّم امامى و ادركنى في المكان الّذى تريد « 1 » . موقعى كه رسول اكرم سواره حركت ميكرد اجازه نميداد كسى با او پياده راه برود مگر آنكه او را به ترك خود سوار كند و اگر پياده از سوار شدن خوددارى مينمود بوى ميفرمود شما پيشتر برويد و در مكان مورد نظر يك ديگر را ملاقات خواهيم كرد . عن ابى بصير قال قلت للصّادق عليه السّلام يخرج الرّجل مع قوم مياسير و هو اقلّهم شيئا فيخرجون النّفقة و لا يقدر هو ان يخرج مثل ما اخرجوا ، قال : ما احبّ ان يذلّ نفسه ، ليخرج مع من هو مثله . « 2 » ابى بصير به امام صادق عليه السّلام عرض كرد كه مردى كم بضاعت با افراد متمكن و ثروتمند رفيق سفر مىشود . آنان با ثروت بسيارى كه دارند آزادانه مصارف مسافرت را مىپردازند ولى او قادر نيست مانند آنها خرج كند . امام فرمود : دوست ندارم كه خود را ذليل و پست نمايد ، البته با كسانى رفيق راه شود كه در ثروت همانند وى هستند . قال أبو جعفر عليه السّلام : اذا صحبت فاصحب نحوك و لا تصحبنّ من يكفيك فانّ ذلك مذلّة للمؤمن « 3 » . امام باقر عليه السّلام فرموده است : با اقران و امثال خود مصاحبت كن و با كسانى كه مساعدت و كمك آنان بىنيازت ميسازد رفاقت مكن چه اين كار مايهء ذلّت و خوارى است .