الحديت ( روايات تربيتى از مكتب اهل بيت ع ) — صفحة 68

قال علىّ عليه السّلام و قد لقيه عند مسيره الى الشّام دهاقين الانبار فترجّلوا له و اشتدّوا بين يديه : ما هذا الّذى صنعتموه ؟ فقالوا خلق منّا نعظّم به أمراءنا . فقال و اللَّه ما ينتفع بهذا امراءكم و انّكم لتشقّون على انفسكم في دنياكم و تشقون به في آخرتكم و ما اخسر المشقّة ورائها العقاب و اربح الدّعة معها الامان من النّار « 1 » . على عليه السّلام در راه مسافرت شام با سربازان خود به شهر انبار آمد . در خارج شهر ، مردم برسم و آئين دورهء ساسانيان كنار جاده زير آفتاب بانتظار ايستاده بودند ، موقعى كه رئيس مملكت بصف مستقبلين رسيد ، كدخدايان و تجار و بزرگان شهر يكباره بسوى آن حضرت هجوم بردند و در ركابش پياده شروع كردند بدويدن . على عليه السّلام از مشاهدهء اين حركت وهن‌آور و ذلّت‌بار ، كه منافى با آزادگى ، و شرافت اسلامى بود . سخت ناراحت شد پرسيد اين چه كارى بود كه كرديد ؟ گفتند اين رسم و روش ما است كه به منظور بزرگداشت امراء و فرمانروايان خود انجام ميدهيم . على عليه السّلام آن روش تحقيرآميز را بشدّت نكوهش كرد و فرمود امراء و زمامدارانتان از اين كار بهره‌اى نميبرند ولى شما با اين عمل موهن ، خويشتن را در دنيا برنج و مشقت مياندازيد و خود را حقير و خوار ميسازيد . بعلاوه در آخرت نيز عذاب و مشقت خواهيد داشت و براى تن دادن به پستى و ذلت كيفر خواهيد شد . سپس فرمود : چه زيان‌آور است مشقتى كه آدمى از پى آن عذاب و كيفر بيند و چه پر منفعت است آسودگى و آرامشى كه با آن ايمنى از عذاب الهى باشد .