« الفجر المنير » در بعض آنچه وارد شده بر زبان سيد احمد رفاعى كبير . بيست و پنجم كتاب « فرقان القلوب » . بيست و ششم كتاب « فصول الحكماء » در تراجم . بيست و هفتم كتاب « الفيض المحمدى و المدد الاحمدى » . بيست و هشتم كتاب « قلائد الزبرجد » بر حكم شريف رفاعى احمد . بيست و نهم كتاب « قلادة الجواهر » در غوث و أتباع اكابر او . سىام كتاب « القواعد المرعيه » در احوال طريقه رفاعيه . سى و يكم كتاب « الكنز المطلسم » در مد اليد . سى و دويم كتاب « الكوكب الدرى » در شرح بيت قطب كبير . سى و سيم كتاب « نفحات الامداد » در نونيه صياد . سى و چهارم كتاب « النفحات المحمديه » در احاديث اربعين نوويه . سى و پنجم كتاب « نور الانصاف » در كشف ظلمت خلاف .
و او پس از مدت شصت و يك سال قمرى عمر در سنه 1327 هزار و سيصد و بيست و هفت در قسطنطينيه وفات كرد « 1 » .
* ( 1117 - وفات ميرزا محمد باقر ، رشحه اصفهانى ) *
وى از شعراى زمان و بطورىكه در « الذريعة 19 : 328 ش 1438 » نوشته فرزند محمد ابن على اصغر است كه در سنه 1203 هزار و دويست و سه در اصفهان متولد شده ، و چون شرح احوالش در آن سال نوشته نشده لا جرم در اين سال كه سال وفات او است ذكر مىكنيم و چنين گوئيم كه وى كتابى به طرز مثنوى بنام « نوروز و جمشيد » دارد در غرام نوروز بختيارى و جمشيد وزير ختن كه آن را در سنه 1250 بنظم آورده و در آخر آن فتحعلى شاه و ميرزا حسينخان علوى وزير نائين را مدح كرده و در خود كتاب صد و سى و هفت نفر شاعر را ذكر
هامش
( 1 ) وفات صيادى در « معجم المطبوعات : 353 » طبق متن و در « الاعلام زركلى 6 :
324 » و « معجم المؤلفين كحاله 9 : 226 » بسال 1328 قيد شده است . درباره اين شخص سخن بسيار گفته شده و جمعى قصايدى در مدح او و گروهى در ذم او سرودهاند ، و اين مطالب از گوشه و كنار تآليف عربى عراقى و مصرى و غيره بدست مىآيد . م .