بود « 1 » ، و بعد از وفات مرحوم حاج ميرزا محمد تقى شيرازى - كه در ( 1256 ص 1534 ش 894 ) گذشت - رياست مطلقهء عامهء شيعه بوى مرجوع شد ، اما چندان چيزى نگذشت كه خود نيز در شب يكشنبه هشتم ماه ربيع الآخر سنه 1339 هزار و سيصد و سى و نه - مطابق 27 قوس ماه برجى - در نجف وفات كرد ، و در حجرهء سيم طرف شرقى صحن مقدس نزديك طرف قبلى دفن شد « 2 » ، و آقا نجفى تبريزى در « حاشيهء هداية الانام قمى » در 9 ع 1 نوشته و يكى از شاگردان او شيخ عبد الحسين بن قاسم حلى نجفى « 3 » كه هم اجازه از او دارد ، « رسالهئى » در ترجمهء احوال او تأليف كرده .
و فرزندش ميرزا محمد مهدى در ( 1318 ) بيايد .
و زوجهء آقاى شريعت دختر عبد اللّه عطار است ، و مادر آن دختر كه زوجه عبد اللّه باشد سكينه خانم دختر شيخ محمد حسين صاحب « فصول » ( 1254 ش 846 ص 1484 ) بوده ، چنانكه در كتاب « نسبنامهء الفت : ص 71 » نوشته .
در « الذريعة 15 : ش 2049 » رسالهئى در « علم بارى بممتنعات » تأليف مرحوم آقاى شريعت نوشته و فرموده نسخه آن را به خط خود وى در نجف نزد فرزندش شيخ حسن ديدم ، انتهى .
هامش
( 1 ) در « اعيان الشيعة » گويد وى ملقب بشريعتمدار بوده ، ولى ظاهرا اشتباه چاپى است . م .
( 2 ) چنين است عينا در « ماضى النجف و حاضرها 3 : 90 » در پاورقى ، و از آنجا مستفاد مىشود كه شيخ حسن فرزند كبير صاحب عنوان تا هنگام تاريخ طبع كتاب مذكور ( سنه 1376 ) در قيد حيات بوده است . و مؤلف « اعيان الشيعة » راجع بفوت آقاى شريعت فرمايد :
« توفاه اللّه ليلة الاحد الثامن من شهر ربيع الثانى سنة 1339 فى النجف به مرض مزمن فى صدره » الخ . م .
( 3 ) مرحوم شيخ عبد الحسين حلى از بزرگان علما و فحول مجتهدين و محققين اسلام بود ، كسى كه تأليفات جليله او را عموما و « رسالهء ترجمه شريف رضى » را خصوصا كه در مقدمه « حقايق التأويل » چاپ شده است بخواند بدرجهء علم و تحقيق آن مرحوم واقف خواهد شد . ولادتش در اوائل محرم 1299 ( گويا در حله ) و وفاتش يكشنبه 12 ماه شعبان 1375 در منامهء بحرين واقع شده ، شرح حالش در « نقباء البشر : 1059 ببعد » مذكور است ، رحمة اللّه عليه . م .