* ( 1005 - تولد سيد ابو بكر 35 حضرمى علوى ) *
وى فرزند سيد عبد الرحمن 34 بن شهاب الدّين على 32 بن عبد اللّه 31 بن عيدروس 30 بن على 29 بن محمد 28 بن شهاب الدّين احمد 27 بن عبد الرحمن 26 بن شهاب - الدّين احمد 25 بن عبد الرحمن 24 بن على 23 بن ابو بكر سكران 22 بن عبد الرحمن 21 سقاف بن محمد 20 مولى الدويلة بن على 19 بن علوى 18 بن محمد 17 بن على 16 ابن محمد 15 بن على 14 بن علوى 13 بن محمد 12 بن علوى 11 بن عبيد اللّه 10 بن احمد 9 المهاجرين شمس الدّين ابو الحسين عيسى 8 الاكبر الرومى بن جمال الدّين ابو عبد اللّه محمد 7 النقيب بن حضرت ابو الحسن على 6 بن الامام جعفر 5 الصادق ( عليه السلام ) است .
حضرت امام جعفر 5 صادق ( عليه السلام ) در فصل دويم مقدمه گذشت .
فرزندش حضرت على 6 بن جعفر ( ع ) از أجله و اعاظم رجال زمان و مشاهير و معاريف محدثين أوان خود بوده و « كتابى در أخبار » تأليف كرده كه تاكنون موجود و مرجع علما
در بيان احوال على بن جعفر عريضى
و فقها است ، و در زمان وفات پدر بزرگوار دوساله بوده ، و گرچه وفاتش را در حاشيهء « عمدة الطالب . چاپ لكهنو و چاپ نجف در 1358 » و جزء 5 سال 2 مجلهء مباركهء « المرشد » در سنه 210 نوشتهاند ؛ لكن بقراينى وى تا حدود سال دويست و پنجاه و اندى زنده بوده . اين هم غريب است كه پسرى زياده بر صدسال بعد از وفات پدر زنده باشد . و بههرحال قبر او را در چند جا ذكر كردهاند و صحيح اينكه در عريض چهار ميلى مدينه باشد كه آنجا با قبه و بارگاهى معروف و زيارتگاه است ، زيراكه وى در آنجا متوطن بوده و اعقابش را تا چند قرن عريضى مىخواندهاند و بعد از آن علوى معروف شدهاند ، و جماعتى كثيره از علما و معاريف و مشايخ اجازات و رجال بزرگ در ايران و غيره از آنها بهم رسيده و بهر دو نسبت در كتب احوال علما و غيره ذكر شدهاند ، و چندين نفر از آنها به نسبت دويم در اين كتاب نوشته شده و مىشوند .