نهم ماه صفر الخير اين سال ، چنان كه خود در « جنة النعيم : 520 » فرموده - مطابق ( . . . ) ثور ماه برجى - متولد شده ، و كتب چندى تأليف نموده :
اول كتاب « ثمرات الجنية » از حدائق حسينيه ، چنان كه خود در « جنة النعيم » در ( روح و ريحان 14 ص 404 ) نوشته .
دويم كتاب « جنة النعيم » در احوال حضرت شاه عبد العظيم ( ع ) و برخى از علما و امامزادههاى تهران ، كه آن را « روح و ريحان » هم مىگويند ، انجام تأليف آن سنه 1298 .
و او در شب آدينه بيست و يكم ماه ربيع الآخر سنه 1313 هزار و سيصد و سيزده - مطابق ( . . . ) ميزان ماه برجى - در راه مشهد ( چنان كه در « تاريخ گويندگان اسلام » نوشته ) وفات كرده ، و در مشهد در شاهنشين غربى بقعهء شيخ بهائى دفن شد كه اثر قبرش از زمين نمايان نيست ، لكن سنگ لوحى بر ديوار بالاسر او نصب است .
و دخترش زوجهء سيد عبد الجليل بن علينقى اخوى طهرانى بوده ، چنان كه در « الذريعة 7 ش 901 » فرموده . و در « ج 9 ش 754 » فرموده كه وى « ديوانى » دارد در بيست هزار بيت شامل قصائد و مثنويات عربى و فارسى ، انتهى .
* ( 850 - تولد شيخ عبد الرحيم سلطان القراء تبريزى ) *
وى فرزند شيخ ابو القاسم تبريزى و از علماء علم تجويد و قرائت قرآن مجيد بود ، كه در هفدهم ماه صفر الخير اين سال - مطابق ( . . . ) ثور ماه برجى - در تبريز متولد شده ، و چنان كه در كتاب « رجال آذربايجان : 126 » و « الذريعة 7 : 291 ش 43 » نوشته ؛ پدرش از واقفين فن قرائت و مشهور به قارى بوده ، و كتابخانهئى در تبريز بنا نموده كه پس از وى بفرزندش صاحب عنوان رسيده ، و در سنه 1287 وفات كرده .
و شيخ عبد الرحيم در خانواده اين علم تربيت يافته ، و در جوانى براى دريافت درجات عاليهء قرائت از تبريز بيرون آمده و بممالك مختلفه سفر كرد ، تا در خيوه خدمت حاج شيخ