رضويه » نوشته ، و در « مخزن المعانى » در سنه 1255 فرموده ، و در روضات كه در حدود ( 1261 ) و در « هدية الاحباب » كه در عين آن ( 1261 ) ( و ظاهرا نظرشان بروضات بوده و مقصود از حدود را عين گرفته ) گفتهاند اشتباه است .
و بههرحال ، وى در بقعهء صاحب « ضوابط » طرف شرقى صحن مطهر حسينى دفن شده ، و زوجهء او دختر پسر خالهاش آقا احمد بهبهانى است كه در ( 1235 ) گذشت ، چنان كه در « الذريعة 3 : 324 » در ضمن « تاريخ الائمه » فرموده ، و سه فرزند داشته : 1 - شيخ عبد الحسين 2 - شيخ محمد باقر كه نسخهاى از كتاب « سلوان المطاع » محمد بن حجيه به خط وى ( كه آن را در 1301 نوشته ) در نزد شيخ محمد آقاى طهرانى بوده ، چنان كه در « الذريعه 12 ش 1468 » فرموده . 3 - سكينه خانم .
و اولاد و اعقاب او تاكنون در اصفهان و غيره موجود ، و برخى در كارمندان دولتى معدود مىباشند ، از آن جمله نوادهاش شيخ عبد الرحيم در ( 1294 ) بيايد .
هامش
- است كه از جمله تاريخ دقيق وفات شريف العلماء مازندرانى را در ذيل شرح حال وى در ( ج 4 ص 1271 ) از آن نقل و تفصيل بيشتر را به جلد دوم « فهرست كتب خطى كتابخانههاى اصفهان » موكول نموديم ، و آنچه در اينجا شايسته تذكر است اينكه اولاد كاتب در چند موضع از صاحب ترجمه بعنوان شيخنا آقا محمد حسين دام ظله ياد كرده ، و ثانيا واقعه درگذشت فرزند پسرى از صاحب عنوان را به اين عبارت ضبط كرده است كه : « اليوم هشتم شهر ذى الحجة الحرام سنه 1246 به دو روز قبل از عيد اضحى طاعون شدت كرده ، در كربلاى معلى از دويست سيصد بل متجاوز كشته ، و شيخ على ابن آقا محمد حسين دام ظله مصنف هذا الكتاب « مشارع الاحكام » بسن دوازده و سيزده بارى قريب ببلوغ بود ، جوانك مضبوط ، طفلك را كشته . . . تا آخر » . م .
و مخفى نماند كه شرح حال صاحب « فصول » پايان مبيضهء جديد جناب معلم است كه مع الاسف به علت شيخوخت و عوارض آن ، ديگر ياراى پاكنويس كردن بقيه اين اثر مهم را نيافته و بناچار اقدام در آن امر نيز به عهده اين ضعيف محول گرديد ، از خداوند متعال مسئلت عصمت و رجاء موفقيت دارد . م .