مولوى » كه مرحوم جلوه آن را تصحيح و چاپ كرده . سيم « ديوانى در اشعار » . چهارم « مقدمهئى بر ديوان دامادش مرحوم محيط قمى » .
و او پس از مدت شصت و هشت سال عمر ، در سنه هزار و سيصد و هيجده در تهران وفات كرده ، و دامادش محيط مرقوم در ( 1317 ) بيايد .
و در « الذريعة 9 : 184 » چندين نفر شاعر ثريا تخلص ذكر كرده ، و در « أقرب الموارد » نوشته كه : ثريا ( بضم مثلثه و فتح راء و تشديد ياء و ألف مقصوره ) از ماده ثروت يعنى بسيارى عدد از مردم باشد ، و نام هفت ستاره است كه جاى آنها در گردن برج ثور مىباشد ، و براى تنگى جاى آنها بدين نام ناميده شده ، انتهى .
* ( 756 - وفات رامش ، شاعر شيرازى ) *
از « فارسنامه ناصرى 2 : 254 » و « مجمع الفصحا 2 : 134 » چنين برآيد كه رامش نامش سيد رضا ، و سيدى كريم الاخلاق و صاحب طبع موزون و بلند و فضل جسيم و با مؤلف « مجمع » مذكورش مراودتى قديم بوده ، و اصلا از قريهء بورنجان ( كه در پنج فرسنگى كازرون به طرف مشرق واقع است ) بوده و از آنجا بشيراز آمده و تحصيل كمالات نموده ، و در مدايح اعيان آن اشعارى سروده ، و در اين سال وفات نموده ، و صاحب « مجمع » اشعارش را جمع كرده و ديباچهئى بر آن نوشته ، و اينك اين اشعار از او از آنجا در اينجا نوشته مىشود :
خواست نمودار خويش ايزد يكتا * كرد يكى جلوه ، عشق گشت هويدا
او است كه خواندش لبيب جوهر اول * او است كه خواندش حكيم علت اولى
گشته معبر گهى بچشمهء كوثر * بوده مأول گهى ز دوحهء طوبى
در همه اشيا مشاهد است و معاين * وز همه اشيا مفره است و مبرا
ساكن و ساير از او است ساكن و ساير * خامش و گويا از او است خامش و گويا