و او پس از خود پسرانى باز نهاد كه دويم آنها ميرزا هادى 32 راثى بوده كه در ( 1305 ) بيايد ، و سيم حاج ميرزا علينقى 32 مشير لشكر است كه از اهل علم و ادب و أعيان رجال دولت بوده ، در « المآثر و الآثار : 194 س 2 » در عنوان او فرموده در فروع و اصول و غالب فنون منقول از أساتيد و فحول است ، سطوح فقهيه لا سيما « روضهء بهيه » را باقتدارى تدريس مىكند كه متفقهى محتشم بلكه مجتهدى مسلم ، انتهى . و در « تاريخ نائين 1 : 40 » وفاتش را در بين دههء نهم از قرن 13 هجرى نوشته كه ما بين 1280 تا 1290 باشد ، ليكن آن اشتباه است زيراكه عبارت « المآثر » كه ذكر شد چنين مىرساند كه او در سال تأليف آنكه 1306 بوده حيات داشته . و فرزندش حاج ميرزا يوسف خان 33 منشىباشى از مستوفيان و منشيان دربار ناصر الدين شاه بوده . و يكى از فرزندان اين حاج ميرزا يوسف خان : مرحوم حاج ميرزا عبد الحسين خان 34 بوده كه از روش آباء خود عدول نموده به تحصيل علم گرائيد و چندى در تهران و نجف درس خواند و كتابى بنام « دثار المؤمنين و شعار المتقين » در ادعيه تأليف كرد ، چنان كه در « تاريخ نائين 1 : 115 » نوشته ، و آخر در أوان سال 1340 قمرى چنان كه در ( ج 4 ص 40 ) گفته در قريهء خاروان بلوك برزاوند اردستان كه در هفت فرسنگى طرف مغرب نائين است وفات كرده ، و از زوجهء خود دختر حاج ميرزا ابو القاسم صاحب عنوان و هم از زن ديگر فرزندانى 35 داشته .
و اما فرزند اول ميرزا محمد وزير ، پسر او ميرزا تقى 32 وزير است كه از أعيان عصر خود بوده و در تهران متولد شده ، و در هيجدهسالگى از طرف فتحعلى شاه وزير حاكم اصفهان گرديد ، و چون ميرزا عبد الحسين وزير اصفهانى كه مردى مفسد و شرير بود ( چنانكه هم شر او در فتنهاى كه در اوائل سلطنت ناصر الدين شاه به پا كرد ظاهر گرديد ) ميرزا تقى را سد مقاصد خود مىديد تصميم بقتلش گرفت و نيمهشبى با چند نفر از الواد « 1 » به خانه او ريخته و بدنش را قطعهقطعه كردند ، و اين واقعه در سنه 1262 در حيات پدرش ميرزا محمد بود و او حكم قتل قاتلان پسر را از تهران گرفته و باصفهان آمد و بر ميرزا عبد الحسين دست نيافت ، ليكن آن
هامش
( 1 ) قال فى « الاقرب » : الالود : من لا يميل الى عدل و لا ينقاد لشىء ( ج ) : الالواد .