ص 73 ب 25 : مصرع دوم در نسخهء ( د ) مغشوش است .
ص 73 ب 26 : مصرع دوم در نسخهء ( د ) مغشوش است ؛ در ( م ) بعد از اين بيت اضافه دارد :
عاشقان را ناز كى باشد صواب * وصف معشوقست عاشق را ثواب
( 74 ) ص 74 ب 7 : چون شد نور بخش ( م ) .
ص 74 ب 17 : كآن گدا ( ب ) .
ص 74 ب 18 : چون حكايت شهر پر شد از فتن ( ب ) ؛ زين حكايت شهر شد پر از فتن ( گ - م ) .
ص 74 ب 19 : كاين گدا ( م ) .
ص 74 ب 21 : از سياست ( ب - م ) .
ص 74 ب 22 : شاه را گفتا وزير ( ب - م ) .
ص 74 ب 24 : اين سياست بر گذار ( ب ) .
( 75 ) ص 75 ب 1 : آرد تاختن ( ب - م ) .
ص 75 ب 3 : تا مگر بيند ( م - ب ) ؛ تا مگر بايد ( گ ) .
ص 75 ب 6 : آمد او از پيش آن گلخن ( گ ) .
ص 75 ب 8 : رفته بود ( ب ) .
ص 75 ب 9 : هر سو . . . نظر ( ب ) .
ص 75 ب 10 : شد از وى ( ب ) .
ص 75 ب 13 : پس بگفت - من به خدمت عرضه كردم ( ب ) .
ص 75 ب 15 : در نسخههاى ( م - گ ) دو بيت است :
نيست از عشقش زيانى شاه را * آينه خورشيد مىگو ماه را
چون بدانستى كه ناز شاه را * ناگزير است از نياز آن گدا
ص 75 ب 16 : از وجهى دگر - گر دارى خبر ( ب - م ) .
ص 75 ب 17 : هر دو را باهم چو روح و جسم خوان ( ب - م ) .
ص 75 ب 18 : در جوانمردى ( م ) .
ص 75 ب 19 : فارغ از گدا ( د ) .
ص 75 ب 21 : بد آيدى ( گ ) .
ص 75 ب 22 : يا نبودى هيچ پروايش ( ب - گ ) ؛ من نبخشم ( ب ) .
( 76 ) ص 76 ب 1 : معشوقى دگر ( ب - م ) ؛ مىنبخشم ( ب ) ؛ گرچه هستم دادگر ( م ) .
ص 76 ب 4 : آخرين بيت نسخهء ( م ) . اين نسخه به همينجا خاتمه يافته است ؛ كه نبخشد ( ب ) ؛ كى ببخشد ( گ ) .
ص 76 ب 5 : شيخ با يقين ( گ ) .
ص 76 ب 6 : زوجه حسن ( د - گ ) .
ص 76 ب 9 : من شنيدم گفت اى ( ب ) .
ص 76 ب 11 : در كم و شادى و در نقصان ( ب ) .
ص 76 ب 13 : بار دهدله ( گ ) .