شريفه است و مستفاد از اخبار مراد اين است كه : كارى به كار ما نداشته باش و متعرض ما نباش ما هم متعرض شما نميشويم و كارى به كار شما نداريم تو بدين خود ما هم بدين خود به زبان عاميانه تو آن طرف جوى ما هم اين طرف جوى ، و بسا تعبير ميكنند موسى بدين خود عيسى بدين خود ، و مداهنه ملايمت و نرمى است مثل دهن و در حديث است از حضرت باقر ( ع ) :
( قال اوحى اللَّه الى شعيب النبى : انى معذب من قومك مائة الف اربعين الف من شرارهم و ستين الف من خيارهم فقال : يا رب هؤلاء الاشرار فما بال الاخيار ؟ فاوحى اللَّه اليه : داهنوا اهل المعاصى و لم يغضبوا بغضبى )
اين حديث شريف نه فقط بيان قضيهء قوم شعيب است كه بلاء نازل شد و دويست هزار قوم شعيب را هلاك كرد بصيحه و صاعقه و رجفه صد و چهل هزار آنها ايمان نياورده بودند كه تعبير باشرار فرموده و شصت هزار ايمان آورده بودند كه اخيار باشند براى مداهنه با اشرار و ترك تعرض آنها ، و اين حديث شريف مستفاد از آيه شريفه هم هست كه ميفرمايد :
وَ اتَّقُوا فِتْنَةً لا تُصِيبَنَّ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْكُمْ خَاصَّةً وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقابِ
انفال آيهء 25 . و اين مصيبت بزرگى است امروز كه مؤمنين و مقدسين هيچگونه تعرضى با اين فساق و فجار و ظلمه ندارند به كلى امر بمعروف و نهى از منكر كه دو ركن بزرگ اسلام است برداشته شده انتظار اين هست كه به آتش آنها اينها هم بسوزند مؤمن بايد غضب كند آنكه را كه خدا غضب فرموده ، و عيب بزرگتر از اين با آنها هم معاشرت و رفت و آمد و دوستى و رفاقت و مواصلت و مجالست و معامله دارند . بلى يك قسمت معدودند كه جرأت ندارند يا بر آنها خطر متوجه مىشود يا مأيوس از تأثير هستند ولى قلبا اگر نميتوانند امر بمعروف و نهى از منكر كنند متأثر و غضبناك باشند و با آنها ترك معاشرت و مراوده و مناكحه كنند تا عذرى در پيشگاه احديت داشته باشند بلكه همين ترك معاشرت يك مقدارى در آنها اثر كند و يك مقدارى به خود بيايند و بدانند كه اين ترك مراوده براى چيست و هر قدر متمكن باشند كوتاهى در امر بمعروف و نهى از منكر و ارشاد و موعظه نكنند .
[ سوره القلم ( 68 ) : آيه 10 ]
وَ لا تُطِعْ كُلَّ حَلاَّفٍ مَهِينٍ ( 10 )