فَشُدُّوا الْوَثاقَ
آنها را دستگير كنيد كه نتوانند فرار كنند محكم بگيريد و اسير كنيد بغلامى و كنيزى
فَإِمَّا مَنًّا بَعْدُ وَ إِمَّا فِداءً حَتَّى تَضَعَ الْحَرْبُ أَوْزارَها ذلِكَ وَ لَوْ يَشاءُ اللَّهُ لَانْتَصَرَ مِنْهُمْ وَ لكِنْ لِيَبْلُوَا بَعْضَكُمْ بِبَعْضٍ وَ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَلَنْ يُضِلَّ أَعْمالَهُمْ
بعد از آنكه اسير شدند پس يا منت بر آنها بگذاريد و آنها را رها كنيد يا از آنها فدا بگيريد و رها كنيد تا آتش جنگ فرو نشيند و خاموش شود و اين دستور است و اگر خداوند ميخواست هر آينه شما را يارى ميكرد و آنها را هلاك مينمود بدون اينكه جهادى در كار باشد لكن براى امتحان شما مسلمين بعضى ببعض ديگر مطيع و عاصى ، ثبات قدم و فرار ، مؤمن و منافق دستور جهاد داده و كسانى كه در جهاد در راه خدا كشته ميشوند و بدرجهء شهادت نائل ميشوند اجر اعمال آنها در نزد خدا ضايع نميشود .
فَإِمَّا مَنًّا بَعْدُ وَ إِمَّا فِداءً
مفسرين در موضوع من و فداء و چه موقعى است اختلاف كردند لكن مستفاد از اخبار ائمهء هدى صلوات اللَّه عليهم اجمعين اين است كه اسرايى كه در حال حرب بدست ميآيند مورد من و فداء نيستند بلكه اختيار با پيغمبر يا امام است آنها را بقتل برساند يا يك دست و يك پاى آنها را بر خلاف يكديگر قطع كند و آنها را رها كند ، و اما اسرايى كه بعد از فرو نشستن حرب باشد استرقاق ميشوند و اين مورد منّ و فداء است ، و مراد از من آزاد كردن آنهاست و مراد از فداء فدا گرفتن از آنها است ، و فداء هم دو قسم است يا اسيرانى كه آنها از مسلمين گرفتهاند رها كنند و اينها هم رها شوند . يا مالى بدهند عوض خود و رها شوند و اگر ندادند برقيّت مسلمين باقى هستند و حكم قتل و قطع يد و رجل در آنها نيست .
حَتَّى تَضَعَ الْحَرْبُ أَوْزارَها
و فرو نشستن جنگ بسه چيز است يا اسلام آورند آنها ، يا اسلحهء جنگ را زمين گذارند ، يا فرار كنند كه ديگر تعقيب آنها نكنند .