محزون از كوتاهى ثواب .
إِنَّ الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ
منحصرا پروردگار ما اللَّه است كه هيچگونه شركى در آنها نيست نه شرك ذاتى نه صفاتى نه افعالى و نه عبادتى و نه نظرى .
ثُمَّ اسْتَقامُوا
استقامت در دين اين است كه هيچگونه لغزشى و كوتاهى در امر دين نداشته باشند و اين امر بسيار مشكلى است كه از پيغمبر اكرم رسيده كه فرمود :
شيّبتنى سورة هود لمكان قوله :
فَاسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ وَ مَنْ تابَ مَعَكَ
آيه 14 ، زيرا استقامت در دين اين است كه هيچگونه واجبى از او ترك نشود و هيچگونه حرامى مرتكب نشود نه در عقايد لغزش داشته باشد و نه در اخلاق و نه در افعال و اين معنى منطبق نمىشود مگر در معصوم .
فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ
نه از عقوبات دنيوى و نه از عذابهاى اخروى در كمال امن و امان هستند .
وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
از هيچگونه خير و ثوابى از آنها دريغ نميفرمايد كه موجب حزن آنها شود حتى در حق بستگان به آنها و دوستان آنها و شيعيان آنها كه داراى مقام شفاعت و مقام محمود ميشوند .
[ سوره الأحقاف ( 46 ) : آيه 14 ]
أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ خالِدِينَ فِيها جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ ( 14 )
اين محسنين اصحاب بهشت هستند مخلد در آن بهشت كه هميشه دائما ابدا در او هستند بسبب جزاء آنچه كه بودند عمل ميكردند .
أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ
باصطلاح اثبات شىء نفى ما عدا را نمىكند زيرا بضرورت دين ثابت شده كه اگر كسى با ايمان از دنيا رود و لو آلوده بپارهاى از معاصى باشد و لو مصداق لا خوف عليهم و لا هم يحزنون نباشد و بپارهاى از عقوبات دنيوى يا پس از مردن گرفتار باشد بالاخره بواسطه ايمانش اهل بهشت مىشود .
و اگر بگويى : اولئك اصحاب الجنة مفيد انحصار است . مىگوييم :
تصرف در معناى استقامت مىكنيم كه مراد استقامت در عقايد باشد كه مرادف با