ابواه يهودانه و ينصرانه
بلكه همين موضوع را مدرك خود قرار دادند در مقابل انبياء كه گفتند
بَلْ قالُوا إِنَّا وَجَدْنا آباءَنا عَلى أُمَّةٍ وَ إِنَّا عَلى آثارِهِمْ مُهْتَدُونَ
إِنَّا وَجَدْنا آباءَنا عَلى أُمَّةٍ وَ إِنَّا عَلى آثارِهِمْ مُقْتَدُونَ
زخرف آيهء 22 و 23 و در همين سوره آيهء 67 ميفرمايد
إِنَّهُمْ أَلْفَوْا آباءَهُمْ ضالِّينَ فَهُمْ عَلى آثارِهِمْ يُهْرَعُونَ
[ سوره الصافات ( 37 ) : آيه 34 ]
إِنَّا كَذلِكَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِينَ ( 34 )
و محققا ما همين نحو معامله ميكنيم با كسانى كه مجرم هستند .
مجرم كسى را گويند كه مخالفت كند فرمان خداوند را مخالفتى كه استحقاق جرم داشته باشد و كلمهء بالمجرمين و لو جمع محلّى بالف و لام است و افادهء عموم ميدهد شامل تمام مشركين از عبدهء اصنام و شمس و قمر و ستاره و گاو و گوساله و آتش و شجر و ملك و جن و انس مىشود بلكه لفظ مشرك شامل جميع انحاء شرك مىشود شرك ذاتى صفاتى افعالى عبادتى نظرى و تمام كفار از يهود نصارى مجوس اهل بدعت منكر ضرورى كه تمام اينها كافر و نجس هستند و تمام اهل ضلالت منكرين ولايت و امامت و لو نسبت به حضرت بقية اللَّه و معاندين و مخالفين و اهانت كنندگان بمقدسات دينى حتى كسانى كه يك واجب دينى را ترك كنند مثل صلوة و صوم زكات خمس حج جهاد امر بمعروف و نهى از منكر تحصيل علم واجب حتى مثل حب و بغض نسبت بائمهء طاهرين كه در خبر است سؤال مى - كند هل الحب و البغض من الايمان حضرت جواب ميفرمايد
هل الايمان الا الحب و البغض
و شامل مىشود فعل يك معصيت و حرام دينى كه در معنى واجب گفتند كه در تركش استحقاق عذاب و جرم دارد و معنى حرام در فعلش استحقاق عذاب است لكن قطعا در اين آيهء شريفه مراد اين عموم نيست چنانچه در آيهء بعد تعيين ميفرمايد كه مراد از بالمجرمين كيان هستند بعلاوه در حق مؤمن عاصى و لو استحقاق عذاب دارد و صدق مجرم مىكند لكن قابليت عفو و مغفرت و شفاعت را دارد و بر فرض اگر مشمول اينها نشد براى ايمانش مسلما مصداق
إِنَّا كَذلِكَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِينَ
نيست و بالاخره بواسطهء ايمان نجات