مطاعن اعداء آنها و مواعظ و نصايح و بيان احكام مثل منظومه بحر العلوم و مراثى محتشم و بسيار ديگر و اما آيهء شريفهء استثناء دارد كه ميفرمايد
إِلَّا - الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ ذَكَرُوا اللَّهَ كَثِيراً
الايه شعراء آيهء 227 و رجز - هاى ابى عبد اللَّه و اصحاب آن و اشعارى كه از ائمه و اصحاب و علماء اعلام نقل شده و اما اينكه نميدانست و نميتوانست براى كسى كه علمه علم ما كان و ما يكون الى انقضاء خلقه مناسب نيست بلكه اهانت است و اما نسبت اشتباه بر كسى كه معصوم از خطا و سهو و اشتباه است چه مناسبت دارد آن هم مثل ابى بكر رفع اشتباه آن را بكند و اينكه معناى
وَ ما عَلَّمْناهُ
يعنى مأمور نبود اينهم غير مناسب است بلكه آنچه به نظر ميرسد بقرينه خود آيهء شريفه اينست كه ما قرآن را به طرز شعر نازل نكرديم و بطور نثر نازل شده تا معجزه و فصاحت و بلاغت آن بر اهل عالم واضح و روشن گردد و آن قرينه اينست كه ميفرمايد :
وَ ما يَنْبَغِي لَهُ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ وَ قُرْآنٌ مُبِينٌ
كه ضمير هو بكلام اللَّه بر ميگردد و اين را براى ذكر بندگان نازل فرموديم كه دست از شرك و كفر و فساد و معاصى و ضلالت بردارند و بفكر آخرت و قيامت و عذابهاى الهى و عقوبات دنيوى بيفتند و در مقام تحصيل ايمان و سعادت و تكميل اعمال صالحه و نيل بمثوبات الهيه برآيند و جملهء ( و قرآن مبين ) براى اينست كه مثل تورات موسى و زبور داود و انجيل عيسى و صحف آدم و نوح و ابراهيم نيست كه مكتوبا در الواح نازل شود بايد از ميان دو لب مبارك پيغمبر خارج شود تا معجزه بودن او ظاهر و آشكارا گردد هذا ما عندنا .
[ سوره يس ( 36 ) : آيه 70 ]
لِيُنْذِرَ مَنْ كانَ حَيًّا وَ يَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَى الْكافِرِينَ ( 70 )
نزول قرآن براى اينست كه انذار كند كسى را كه زنده است و حجت تمام شود و قول ثابت شود بر كسانى كه كافر هستند كه راه عذر بر آنها بسته شود .
لِيُنْذِرَ مَنْ كانَ حَيًّا
مراد حيات حيوانى و نباتى و انسانى نيست بلكه حيات ايمانيست كسانى كه قلب آنها روشن است و خاليست از سياهى و قساوت