لِتُنْذِرَ قَوْماً ما أَتاهُمْ مِنْ نَذِيرٍ مِنْ قَبْلِكَ
زيرا مشركين حجاز قبل از بعثت پيغمبرى نداشتند زيرا از زمان آدم تا زمان ابراهيم بيابانى بود كه غير مسكون بود كه حضرت ابراهيم بناى كعبه كرد كه :
إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبارَكاً
و گفت :
إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ
( ابراهيم آيه 37 ) و بعد از حضرت اسماعيل كه مسكون شد پيغمبرى بر آن ها مبعوث نشد فقط اوصياء ابراهيم بودند و آنها هم متروك و مردود بودند كه آخرين آنها حضرت ابى طالب بود و انبياء بنى اسرائيل از اسحاق و يعقوب و شعيب و داوود و سليمان و زكريا و يحيى و عيسى هم بر اينها مبعوث نبودند بر بنى اسرائيل و ديگران مبعوث شدند لذا مىفرمايد :
لِتُنْذِرَ قَوْماً ما أَتاهُمْ مِنْ نَذِيرٍ مِنْ قَبْلِكَ
.
لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ
گفتيم « لعل » از جانب خدا به معنى ترديد نيست بلكه به معنى بايد است : بايد هدايت شوند .
[ سوره السجده ( 32 ) : آيه 4 ]
اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ ما لَكُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا شَفِيعٍ أَ فَلا تَتَذَكَّرُونَ ( 4 )
خداوند ، آن خدايى كه خلق فرمود آسمانها را و زمين را و آن چه بين آسمان و زمين است در شش روز پس از آن استقرار پيدا كرد بر سرير ملك و ملكوت يعنى قيام فرمود بر عرض اعظم محيط به جميع مخلوقات و مملكت خود نيست از براى شما از غير از او صاحب اختيارى و شفيعى آيا پس از اين متذكر نمىشوند . ؟
اشكالات : اولا ، خداوند قدرت دارد بر اين كه به مجرد اراده ايجاد فرمايد براى چه در مدت شش روز ايجاد فرمود ؟ .
و ثانيا ، اين آيه منافى است با آيهء شريفه در سورهء فصلت كه اولا مىفرمايد :
خَلَقَ الْأَرْضَ فِي يَوْمَيْنِ
بعد از آن مىفرمايد :
وَ قَدَّرَ فِيها أَقْواتَها فِي أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ
بعد ميفرمايد :
فَقَضاهُنَّ سَبْعَ سَماواتٍ فِي يَوْمَيْنِ
( آيهء 8 و 9 و 11 ) و مجموع آنها هشت روز مىشود .
و ثالثا خداوند جسم نيست كه بر عرش جلوس كند چنانچه مجسمه قائل شدند معناى