(
وَ سُبْحانَ اللَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ )
و منزه است پروردگار رب العالمين كه جسم باشد و در ميان نور مكان داشته باشد چنانچه مجسمه گفتند :
[ سوره النمل ( 27 ) : آيه 9 ]
يا مُوسى إِنَّهُ أَنَا اللَّهُ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ( 9 )
مقام بسيار بلنديست كه خداوند تعالى بدون واسطه ملك با انسان تكلم فرمايد و لذا موسى را كليم اللَّه گفتند و اين موهبت خاص مقام انبياء بزرگ است .
( يا مُوسى )
اين خطاب اعطاء مقام نبوت است كه از جانب الهى به او خبر مىدهد .
( انه ) ضمير شأن است يعنى محققا بدان و شأن چنين است كه طرف مكالمه خداوند است كه من با تو تكلم مىكنم خداوند عالميان هستم كه اسم شريفم :
( أَنَا اللَّهُ )
است و اسامى مقدسه ذات سه اسم است اللَّه اسم ذات مقدس كه جامع جميع كمالات و منزه از جميع عيوب و نواقص و حق ذات واجب الوجود و هو مقام غيب الغيوبى و بقيه اسماء اسماء صفات است مثل :
( الْعَزِيزُ )
قادر متعال قاهر بر جميع ممكنات .
( الْحَكِيمُ )
عالم به جميع حكم و مصالح كه تمام افعالش از روى حكمت و مصلحت است كه از شئون علم است .
[ سوره النمل ( 27 ) : آيه 10 ]
وَ أَلْقِ عَصاكَ فَلَمَّا رَآها تَهْتَزُّ كَأَنَّها جَانٌّ وَلَّى مُدْبِراً وَ لَمْ يُعَقِّبْ يا مُوسى لا تَخَفْ إِنِّي لا يَخافُ لَدَيَّ الْمُرْسَلُونَ ( 10 )
و بينداز عصاى خود را پس چون كه ديد به حركت آمد كه گويا مثل مارى شد پشت كرد از عقب يعنى پس پس رفت و رو از او برنگردانيد اى موسى نترس محققا به درستى كه نزد من نمىترسند پيغمبران .
اين آيه دليل بر رسالت او است چنانچه آيه قبل دليل بر نبوت او بود .
(
وَ أَلْقِ عَصاكَ )
جمله در تقدير است پس چون القاء عصا كرد بر حسب امر الهى يعنى فالقاه .
(
فَلَمَّا رَآها )
پس چون ديد عصا را .